Het is ergens in 1999 als ik mij meld voor een stage bij het toenmalige Nieuwsblad van het Noorden. Als jong broekie krijg ik een plek naast Gerrit Fokkema en Rob Zijlstra. Twee grote en op het oog best wel intimiderende mannen. Naast mij zit Rob met zijn wilde krullen en groot postuur. Donderdagochtend is Rob Zijlstra overleden. Hij werd 62 jaar.
Rob Zijlstra was ooit de grote man achter de misdaadverslaggeving in de provincie Groningen (en daarbuiten) en dat zal hij blijven ook. Hij wist dingen en dat resulteerde in een oneindige stroom aan scoops en achtergrondverhalen. Jonge journalisten keken naar hem op en wilden zijn wie hij was.
Naarmate de leeftijd vorderde werd Rob beschouwelijker, nam hij wat afstand van het harde nieuws en startte hij een veelgelezen en geprezen website: zittingszaal14.
In mooie volzinnen en met oog voor medemenselijkheid en mededogen beschreef hij wat hij hoorde en zag in zittingszaal 14 van de rechtbank in Groningen. Altijd gedreven, altijd journalist. Hij bracht in zijn eigen analyserende stijl de rechtszaal bij mensen thuis en wist zo meer begrip en nuance aan te brengen. Hij ging er zelfs mee de provincie in, om in talloze lezingen zijn verhalen op meeslepende wijze te vertellen.
Zijn mooie en pakkende stukken werden zelfs gebundeld in een boek.
Aimabel
Maar Rob was ook een aimabel man die hield van de geneugten van het leven. Hij kookte graag in zijn grote keuken en stapte iedere ochtend vanuit zijn woonplaats Onderdendam goedgemutst op zijn fiets om in Groningen op de rechtbank te gaan werken.
Rob Zijlstra was en is een begrip binnen journalistiek Groningen. Hij kreeg meerdere prijzen voor zijn werk en dat is meer dan terecht.
Mijn relatie met Rob was niet altijd vlekkeloos. Toen hij in 2010 de Groninger Persprijs won en ik in een jolige en ietwat dronken bui op Twitter zei: ‘Rob Zijlstra? Who the fuck is Rob Zijlstra?’ kreeg ik er ongenadig van langs. Rob was op dat moment mijn ‘baas’ bij Dagblad van het Noorden en hij dreigde de samenwerking op te zeggen.
Naast aimabel, was Rob ook vooral trots op zijn werk en wat hij had bereikt. En dat is en was terecht.
Zijlstra was als geen ander ook erg betrokken bij de journalistiek. Hij is de geestelijk vader van een Whatsappgroep van rechtbankverslaggevers, die tot op het moment van schrijven 84 leden kent. Het nieuws over zijn dood werd in de App begroet met louter mooie woorden.
Rob was ook onder collega’s geliefd en werd geprezen om zijn kennis, kunde en werk.
Briefje
Maar Rob was ook de man die je bij hem thuis uitnodigde en ruimhartig zijn bootje uitleende. zodat je een stukje kon varen over zijn geliefde Groninger land. Hij was de man die geduldig luisterde als ik weer eens een zooitje maakte van mijn leven. We hebben samen heel wat afgerookt voor de ingang van de rechtbank, tot hij resoluut stopte omdat zijn zoontje een briefje op zijn kussen achter had gelaten waarop stond dat hij niet wilde dat pappa dood zou gaan.
Aan die woorden denk ik nu terug. Wie had gedacht dat het zo af zou lopen?
Ik ga hier niet schijnheilig lopen doen. Rob en ik waren geen vrienden zoals de definitie dat voorschrijft. We liepen de deur bij elkaar bepaald niet plat. Maar gedurende onze journalistieke levens waren we wel heel vaak in meer of mindere mate aan elkaar verbonden en de omgang met hem was altijd prettig. Bij mijn afscheid van de regionale media in Groningen sprak hij over kennis en kunde die verloren ging.
Ik had en heb veel respect voor zijn werk, ondanks dat hij mijn loopbaan een keer betitelde als ‘omhooggevallen’ toen ik landelijk aan de slag ging voor het AD.
Van Rob kon je het hebben.
Afgelopen maandag kreeg ik via zijn partner nog een lief berichtje over mijn diagnose.
Krantenbezorger
De grote man met de grote bos krullen was ook bepaald niet schuw om hard te werken. Toen er in zijn dorp geen mensen meer waren te vinden om het Dagblad van het Noorden te bezorgen, besloot hij om zelf voor dag en dauw op te staan om de krant te bezorgen. Zo bracht hij zijn eigen verhalen letterlijk bij de lezer over de vloer.
Op 27 februari 2025 nam Rob definitief afscheid van de krant. In een kroeg in Groningen, waar hij ooit zijn eerste contract kreeg als journalist. Ik ben uitgenodigd en zie vanuit de verte de man die hij altijd was. Groot en sterk. Een wilde bos krullen.
Maar als ik dichterbij kom zie ik ook meteen dat de grote man niet meer zo groots is.
Zijn ogen staan anders, het fel brandende licht van de passie is gedimd. Rob heeft moeite met praten en begrijpen. Alles gaat een heel stuk langzamer. Hij oogt vermoeid. Een hersenbloeding heeft zijn kracht voor een groot deel verloren laten gaan. Een grote, sterke man die ineens heel erg kwetsbaar is.
Een gesprekje lukt nog wel, maar gaat moeizaam. We halen herinneringen op aan de tijd waarin we iedere dag samen in de perskamer werkten van de rechtbank in Groningen. Waar we een koffiemachine kochten voor ons eigen kamertje in het gebouw. De doos met honderden suikerstaafjes staat er nog steeds.
Maar niet meer voor ons.
Slechter
Ik wist dat het de laatste tijd slechter ging met Rob. Hij kon door epilepsieaanvallen en ontstekingen sinds eind vorig jaar niet meer zelfstandig thuis wonen en moest naar een verpleeghuis. Sommige mensen die hem bezochten hadden grote moeite om de eens zo sterke en levendige man te aanschouwen. Dit was geen leven. Niet voor een man die zo vol leven zat.
Op donderdagochtend 26 maart kwam er een einde aan het leven van Rob Zijlstra. Je kunt betogen dat het beter is zo. Dat een leven in een verpleegtehuis geen leven is voor een man die ooit vol in het leven stond en met zijn steeds zachter wordende pen mensen wist te informeren en te ontroeren.
Je kunt ook zeggen dat het eeuwig zonde is dat een man met zoveel talenten veel te vroeg uit het leven is gerukt.
Ze zeggen wel eens: wie schrijft die blijft. Ik kan het iedereen dan ook van harte aanraden om de website van Rob Zijlstra te bezoeken en zelf te ervaren hoe mooi hij kon schrijven. Om hem zo postuum te eren om wie hij was en wat hij kon.
Rust zacht, ouwe reus.
Waardeer dit artikel!!
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan! Je kunt mij ook met een vast per bedrag per maand steunen: klik dan hier. Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.
Mooie, respectvolle ode aan, inderdaad, de G.O.A.T. van het Noorden!
Zittingszaal 14 regelmatig geraadpleegd voor info of backgrounds. Zijn (dossier)kennis en stijl waren voortreffelijk en origineel. Een begenadigd journalist in pure vorm is heengegaan.
Ook hier: zo jong nog.
Triest.