De internationale muziekwereld (en ver daarbuiten) is in rep en roer nu de beroemde muzikant Ed Sheeran zijn muzikale vrienden heeft laten vallen ten faveure van dubieuze zionistische lieden. Na een telefoontje van de rijke stadion-eigenaar Robert Kraft dropte Sheeran alle steun aan zijn bevriende rapper en zanger Macklemore, die samen met hem op tour was. Diens misdrijf? Hij riep tijdens zijn optreden ‘Free Palestine’ en vroeg op genuanceerde en zelfs liefdevolle manier aandacht voor het leed van de Palestijnen.
Eerst even de context waarin we dit moeten beoordelen. Want het gaat wel even ergens om.
Ik heb al eens eerder geschreven over hoe bizar het is dat de wereld al zo enorm lang wegkijkt van de ronduit misdadige gedragingen van Israël. Het is stuitend en beschamend dat zelfs recent nog tienduizenden Palestijnen – waaronder duizenden kinderen – rücksichtslos en met bizar veel geweld onder onze ogen worden afgemaakt.
En nee, dit begon niet op 7 oktober, dit begon al 77 jaar geleden. Met moordpartijen, uitsluiting, apartheid en het op grote schaal stelen van grondgebied. Sinds de oprichting van de staat Israël zijn er al 130.000 Palestijnen op gruwelijke wijze uit het leven gejaagd door het Israëlische leger.
Kijkt u vooral even hoe dat in de praktijk in zijn werk gaat, de prijswinnende documentaire Naza laat het pijnlijk duidelijk zien.
Hamas-propaganda, zegt u? Nou nee, het vreselijke verhaal is opgetekend uit de monden van Israëlische klokkenluiders. Militairen die letterlijk Palestijnen doodschieten. In de documentaire roept een van hen een boeiende vraag op:
‘De nazi’s beschouw ik als kwaadaardig. Maar wat ben ik dan?’
Om nog even aan te geven hoe goed (kuch) de regering in Israel om kan gaan met kritiek, de filmmakers zijn inmiddels personae non gratae in hun eigen land.
Uitsluiting
Je moet wel heel erg ziende blind en horende doof zijn (of luisteren naar de naam Eddy Terstall of Leny Kuhr) om het niet te erkennen: het Palestijnse volk wordt qua uitsluiting al vele tientallen jaren op een vergelijkbare manier behandeld als de Joden zelf in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog.
Als je de bereidheid hebt om eerlijk en objectief te zijn, dan kun je niet anders dan stellen dat de door de nazi’s aangewezen Joodse getto’s in wezen niet veel verschillen met de openluchtgevangenis Gaza. Alleen gooiden de nazi’s geen tienduizenden kilo’s bommen op de getto’s.
En nee. Dat komt niet door de laffe aanslag op 7 oktober. Wie nu nog stelt dat het misdadige gedrag van Israël komt door die vreselijk laffe aanslag van Hamas, denkt waarschijnlijk ook dat de nazi’s het grote slachtoffer waren omdat de Geallieerden tijdens D-Day het land aanvielen.
Free Palestine
Hoe je er verder ook over denkt: het is volstrekt pathetisch om te denken dat het Palestijnse volk niet geknecht wordt. De oproep ‘Free Palestine’ van rapper Mackelmore is dan ook niet alleen zeer dringend gewenst, noodzakelijk en legitiem, maar op geen enkele manier een reden om iemand te weren van een podium.
Sterker nog: muzikanten over de hele wereld maken al sinds mensenheugenis gebruik van hun invloed op het podium (ook op jongeren) om aandacht te vragen voor de onderdrukten. Sting, Bono, John Lennon, Bob Dylan, Beyoncé, Bob Marley, Bruce Springsteen, Nina Simone, Sinead O’ Connor, Pink en noem ze allemaal maar op.
Bedenk hierbij: helemaal niemand vraagt aan Ed Sheeran om zich waar dan ook politiek over uit te laten.
Oplossing
Het boemerang-effect is inmiddels gigantisch. Alle bands die samen met Sheeran op het podium van zijn tour zouden staan, zijn afgehaakt. Zelfs zijn eigen begeleidingsband. Een deel van de muzikanten komt uit Ierland, zij weten hoe het is om onderdrukt te worden. Het gaat doorgaans om muzikanten die niet heel erg bekend zijn, maar wel de ballen hebben om principes voor beroemdheid en geld te laten gaan.
In een soort wanhoopspoging smijten zowel Sheeran als Kraft inmiddels met miljoenen dollars om hun falen met de mantel der ‘liefde’ te bedekken. Wat een armoede.
Laten we wel zijn. De rossige zanger met zijn catchy deuntjes had dit heel erg gemakkelijk op kunnen lossen. Toen de rijke zionist (saillant detail: hij komt voor in de Epstein-files) hem belde met de mededeling dat rapper Macklemore niet meer welkom was op het podium, had hij heel eenvoudig kunnen zeggen: prima, dan haak ik ook af. Ik heb een half miljard aan fuck-you-money op de bank staan, niemand gaat voor mij bepalen met wie ik op een podium sta en wat die artiest wel of niet zegt, binnen de kaders van de wet.
En ik weet wat mensen zeggen: niet Sheeran nam de beslissing, maar de promotor. Maar geloof mij: als Sheeran wil dat iemand op een podium staat, dan staat iemand op dat podium.
Maar Ed liet zijn vriend keihard vallen. In een poging zijn eigen hachje te redden, boog hij voor de man met de diepe zakken en kwam hij vervolgens ook nog eens met een belachelijk verweer: Ed Sheeran kiest namelijk geen partij, er gaat aan beide kanten een boel fout en de kinderen die naar zijn show komen moeten veilig zijn. De bijtende ironie.
Privilege
Stel je eens voor hoe bizar groot je (blanke) privilege wel niet moet zijn om met een dergelijk statement te komen.
In het aangezicht van een nakende genocide, duizenden kinderlijkjes en tienduizenden dode ouders stel je de vermeende ‘mentale veiligheid’ van welvarende Westerse kinderen – die honderden euro’s te besteden hebben aan een leuk uitje in een voetbalstadion – boven het lot van kinderen die dagelijks dood worden gebombardeerd en uit worden gehongerd.
‘Ja, erg vervelend hoor voor uitgehongerde kinderen die uit elkaar worden gereten door duizenden bommen en granaten, maar ik ga onze lieve kindertjes toch niet confronteren met de tekst ‘Free Palestine’?
Laf
Ed Sheeran boog veel te makkelijk en veel te snel het laffe hoofd voor rijke vastgoedjongens, die voor iedereen willen bepalen wat het narratief is. Veel te rijke idioten die ook nog eens claimen dat Macklemore een ‘patroon van antisemitisme’ laat zien. Gretig overgenomen door iedereen met een warm hart voor Israël en een speciaal talent voor wegkijken.
Dat is niet zo: er is slechts één incident bekend uit 2014, waarin de rapper verkleed lijkt als een Joodse karikatuur. Dat was echter helemaal niet de bedoeling, de rapper wilde incognito op een plein tussen zijn fans lopen om ze zo te kunnen verrassen met een mini-optreden.
De man had in de snelheid wat hoeden, pruiken en neuzen uit een kist gegrist en zo kon het gebeuren dat hij ook een heksenneus op zijn gezicht had. Er is geen enkele aanwijzing dat hij zich daarmee wilde laten zien als een ‘slechte Jood’. Dat was slechts de kwaadaardige invulling van mensen achteraf.
Oekraïne
Nu kan je natuurlijk zeggen: Ed Sheeran bemoeit zich gewoon nooit met politiek. Laat hem. Maar ook dat is klinkklare onzin, want in 2024 bemoeide Sheeran zich nadrukkelijk met het lot van de Oekraïners. Zo erg zelfs dat hij meedeed aan een grote actie om geld in te zamelen. In een door hem zelf opgenomen video schaarde hij zich nadrukkelijk achter het door Rusland bezette volk. Inclusief het tonen van de vlag van het onderdrukte land.
‘I stand with Ukraine’
Een hartstikke mooie actie, maar er stond natuurlijk ook niets op het spel. Geen enkele stadion-eigenaar werd er boos over. Sheeran kon zijn nobele aard even laten zien, we deden een plas en alles bleef zoals het was.
Kanye
En dan is er nog iets. Want als je blind en doof bent en weinig fatsoen in je donder, dan zou je kunnen zeggen dat een rijke stadion-eigenaar met een buitengewoon gevoelig afgestelde antenne voor antisemitisme toch wel een belletje mag plegen naar een artiest? En naar zijn collega-stadioneigenaren?
Ja, dat kun je zeggen. Ware het niet dat dezelfde rijke eigenaren er geen enkel probleem mee hadden om de evident antisemitische psychiatrische patiënt Kanye West ruimhartig en zonder voorwaarden een podium te bieden.
West deed zoals u weet op sociale media en in interviews talloze choquerende uitspraken. Hij prees nazi’s, ontkende de Holocaust en sprak openlijk zijn bewondering uit voor Adolf Hitler.
Ruggengraat
Natuurlijk gaat dit uiteindelijk niet om de rubberen ruggengraat van een muzikant met een gitaar. Dit alles sluit naadloos aan op het enorme onvermogen van de Westerse wereld om Israël tot de orde te roepen. Om de bizar hypocriete dubbele moraal die wij hanteren.
Een moraal waarbinnen landen in het Midden-Oosten kapot worden gebombardeerd omdat ze mogelijk, misschien eventueel over bepaalde wapens beschikken, maar een land dat daadwerkelijk al tientallen jaren kinderen, vrouwen en mannen vermoord met rust laat.
Wat Ed Sheeran in zijn eentje deed, doen wij vrijwel allemaal. Vanaf onze comfortabele bank bij voortduring wegkijken van onnoemelijk leed en vervolgens de mensen die wel zo dapper zijn om er iets van te zeggen, schaamteloos aan te vallen. Of te framen als Jodenhaters.
Wat dat betreft zag ik de geradicaliseerde filmmaker Eddy Terstall op X als een volleerd NSB’er flink uit de bocht gieren door Macklemore zelfs een nazi te noemen…
De moorddadige en misdadige rol van Israel is al heel erg lang en heel erg goed gedocumenteerd (tot een arrestatiebevel voor Netanyahu aan toe). Maar zo langzamerhand kun je je wel afvragen hoeveel mensen er medeplichtig zijn geworden aan het leed. Door te zwijgen, door volstrekt ten onrechte de Jodenkaart te trekken en door de mensen die wel opstaan neer te sabelen.
Zeker in deze context blijft het gevoelig om Godwins te maken, maar laten we in ieder geval zeggen dat ik weer een heel stuk beter weet hoe de nazi’s zo lang weg konden komen met hun wreedheden.
Waardeer dit artikel!!
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan! Je kunt mij ook met een vast bedrag per maand steunen: klik dan hier. Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.
Supergoed dat je opnieuw de Palestijnen de juiste aandacht geeft.
Dank ook namens de Palestijnse familie. Zowel hier als in Jordanië.
“Bedank iedereen die ons steunt!” – was de oproep van hun.
FREE PALESTINE
Ja, jullie steunen liever terroristen. En al die zogenaamde onschuldige palestijnen die stonden te juigen op 7 oktober.
Ik steun Ed Sheeran
REACTIE CHRIS KLOMP: Beste Roory, het staat je vrij alle platen van Ed Sheeran te kopen. Succes er mee. Ik zou als ik jou was ook het boekje ‘Argumentatieleer voor Dummies’ kopen. Opkomen voor een geknecht volk is niet hetzelfde als terrorisme steunen. Ik zeg ook niet tegen jou dat je genocide steunt omdat je Ed Sheeran steunt.
Super duidelijk! Gedoneerd.
Wanneer gaan alle ogen en oren eens open, de wonden worden steeds groter☹️
Prachtig stuk.
Ik heb ooit ergens de uitspraak gelezen “Neutraliteit helpt alleen de daders”. Sheeran wilde neutraal zijn en geen politiek bedrijven, maar door Macklemore eruit te (‘laten’) gooien, maakte hij het wel degelijk politiek. Hij koos een kant, iets wat hij niet zou doen. Begrijpt hij zelf niet hoe tegenstrijdig hij acteert?
Sheeran heeft allerlei “vriendschappen” kapot gemaakt, en Kraft heeft dankzij zijn misplaatste machtsgevoel door het schrappen van een artiest, de actuele Palestijnse genocide door Israël, die toch al wat wegzakte uit de publiciteit, weer prima op de kaart gezet. Is zijn doel hiermee bereikt?
Dat is dus de reden dat ik jou graag blijf lezen. In dit artikel stonden al meer dingen die ik niet wist dan in alle artikelen in de ‘kwaliteitskranten’ bij elkaar. Waardoor je dingen nog beter in een bepaalde context kunt plaatsen.
Ik begrijp dat in een krant de toon wat anders zou moeten zijn, maar feiten als dat Sheeran zich wel degelijk over politiek heeft uitgelaten en dat die antisemitische Kanye wel mocht optreden, hadden ook in de ‘kwaliteitspers’ vermeld horen te worden. Dat is gewoon relevante informatie, omdat het de hypocrisie van dat soort figuren aantoont.
(Petje af trouwens dat jou dit wel lukt, naast alle problemen die je ook nog hebt.)
Israëlisering is de blinde vlek van ons publieke debat
Zichtbaarheid is geen bewijs van macht. Invloed werkt vaak onzichtbaar – en daarom des te effectiever.
—
Wie het publieke debat volgt, kan niet om het woord islamisering heen. Het is inmiddels een vast onderdeel geworden van onze politieke retoriek, mediacommentaren en sociale discussies. Daarmee wordt doorgaans gedoeld op zichtbare uitingen van islamitische aanwezigheid in de samenleving: moskeeën in stadswijken, vrouwen met hoofddoek, halalvoeding in schoolkantines of het aanpassen van zwemuren. Deze zichtbaarheid wordt vaak gelezen als een teken van groeiende religieuze invloed – en als een bedreiging voor het seculiere karakter van de samenleving.
Maar wie zichtbaarheid verwart met macht, mist het werkelijke verhaal. De echte invloed – de diepgaande institutionele verschuiving – vindt niet plaats op straat, maar in het hart van onze politiek, media en academische instellingen. En het is juist dáár dat een ander proces zich voltrekt: de Israëlisering van het publieke domein. Onzichtbaarder, minder benoembaar, maar minstens zo invloedrijk – en op termijn mogelijk schadelijker voor het democratische zelfbewustzijn van onze samenleving.
—
Wat bedoel ik met Israëlisering?
Israëlisering verwijst hier niet naar religieuze joodse aanwezigheid of de integratie van joodse Nederlanders. Het gaat om iets anders: de structurele inbedding van Israëlische geopolitieke belangen, normen en discoursen binnen Nederlandse instituties, doorgaans zonder kritische reflectie of maatschappelijk debat. Deze invloed wordt zelden zichtbaar in symbolen of rituelen, maar wel in redactionele keuzes, beleidskaders en onderwijsprogramma’s.
Denk aan de eenzijdige politieke steun die Nederlandse regeringen blijven uitspreken, ook wanneer Israëlische regeringen internationale normen schenden. Denk aan de framing van het Israëlisch-Palestijnse conflict in nieuwsmedia, waarin Israël vrijwel standaard wordt gepresenteerd als verdedigend en legitiem – en Palestijnen als onduidelijk, complex of ‘extremistisch’. Denk aan de herdefiniëring van antisemitisme, waarbij kritiek op Israël al snel als verdacht of gevaarlijk wordt gezien, zelfs als die binnen de grenzen van het internationaal recht blijft.
—
Een asymmetrisch debat
De contrasten zijn scherp. Islamitische aanwezigheid wordt openlijk besproken, bekritiseerd, gereguleerd en gecontroleerd. Discussie over Israëlisering daarentegen wordt vermeden of gesmoord. Waar islamisering wordt geassocieerd met ‘ondermijning van westerse waarden’, wordt Israëlisering gepresenteerd als vanzelfsprekende loyaliteit of bondgenootschap. Maar dat is een miskenning van wat er werkelijk gebeurt: een normatieve verschuiving binnen ons beleid, onze taal en onze analyse – zonder dat deze democratisch wordt getoetst.
Dat maakt Israëlisering geen samenzwering, maar een democratisch probleem. Niet omdat Israël als staat of samenleving vijandig zou zijn, maar omdat onvoorwaardelijke politieke of culturele overname van externe belangen altijd kritisch bekeken moet worden. Zeker wanneer die belangen botsen met fundamentele mensenrechten, persvrijheid of academische onafhankelijkheid.
—
De prijs van stilte
Wie deze invloed benoemt, krijgt te maken met een stevig maatschappelijk prijskaartje: verdachtmaking, beschuldigingen van antisemitisme of uitsluiting van platforms. Precies dat zorgt ervoor dat Israëlisering zoveel minder besproken wordt dan andere vormen van ideologische of religieuze beïnvloeding.
Maar die stilte is niet neutraal. Ze heeft gevolgen: voor het vertrouwen in politiek en media, voor de openheid van debat in academische kringen, en voor het vermogen van de samenleving om moreel consistent te blijven. Het risico is dat we kritische afstand verliezen, precies daar waar het het hardst nodig is.
—
Tijd voor een eerlijker debat
Zichtbaarheid is niet hetzelfde als invloed. En invloed is niet per definitie verkeerd. Maar invloed die onzichtbaar blijft, onbespreekbaar is en niet democratisch wordt afgewogen, vormt een bedreiging voor het publieke kompas. Dat geldt voor religieuze groepen, politieke bewegingen, commerciële belangen – en ook voor buitenlandse staten met sterke lobby’s.
Een volwassen samenleving moet beide processen onder ogen durven zien. Islamisering én Israëlisering. Zichtbare veranderingen én stille normalisering. Alleen dan kunnen we spreken van een werkelijk vrije en democratische ruimte – waarin elke vorm van invloed kritisch mag worden gewogen, zonder angst of uitzondering.