Afgelopen donderdag daagden twee zogenaamde ‘vrije journalisten’ de Staat voor de rechter omdat ze geen accreditatie krijgen van de Rechtspraak. Dat ligt deels aan het feit dat de NVJ deze ‘journalisten’ (terecht) niet serieus neemt. Hoewel het altijd lastig is om te bepalen wie journalist is en wie niet, hebben ze moreel gezien geen poot om op te staan. Want wie graag de journalist wil uithangen, dient zich ook te houden aan de spelregels. En dat doen ze bij herhaling niet. Integendeel zelfs.
U weet het misschien niet, maar de Rechtspraak werkt sinds 1 juni met een nieuwe persrichtlijn. Het komt er op neer dat alleen geaccrediteerde journalisten gebruik mogen maken van de persfaciliteiten op rechtbanken in Nederland.
Dit gaat verder dan het gebruik van perstafels en perskamers, ook toegang tot een systeem met gevoelige informatie over strafzaken en het mogen filmen en opnemen (audio) van rechtszaken valt er onder.
Activisten
De nieuwe richtlijn heeft mede tot doel om activisten te weren uit de rechtszaal. Activisten die geen enkele interesse hebben in de rechtspraak, maar er louter zitten om de dubieuze agenda van hun broodheren te dienen.
De zogenaamde alternatieve media wordt namelijk niet alleen volop gesteund door bijvoorbeeld antivax, maar ook door rancuneuze ondernemers die ooit ongelijk hebben gekregen in juridische procedures.
Denk bijvoorbeeld aan de omstreden vastgoedfamilie Poot, die de veroordeelde complotdenker Micha Kat een toelage van 2500 euro per maand gaven om rechters neer te zetten als satanische pedofielen. Dit nadat ze hen onwelgevallige uitspraken hadden gekregen van rechters in slepende procedures.
Onlangs kwam de familie in het nieuws door een nogal sneaky donatie van 300.000 euro aan Forum voor Democratie (FvD).
Vrije journalisten
Voor ik verder ga met wat de ‘vrije journalisten’ willen, even wat achtergrondinformatie over die Vereniging Vrije Journalisten. Die vereniging staat ingeschreven op hetzelfde kantooradres als Gezond Verstand Media BV.
Dat bedrijf bracht ooit een soort tijdschrift uit, genaamd Gezond Verstand. In het schrijven stikt het van de complotten. De corona-pandemie is een ‘schijnpandemie’, dat klimaatverandering wordt veroorzaakt door de mens is een ‘mythe’ en de aanslag op 9/11 is een ‘voorgeschreven verhaal’.
Het blad staat vol met Russische desinformatie.
9/11
Grote man achter dit bedrijf is Karel van Wolferen, een bekende complotondernemer. De financier was Jan van Aken, een lobbyist voor energiereuzen, die niets gelooft van het officiële 9/11-verhaal en voorzitter is van de Stichting 11 september.
De voorzitter van de Vrije Journalisten is dan weer Sander Compagner (eveneens met een verleden in de energiewereld), ooit hoofdredacteur van De Andere Krant en nu het (inmiddels noodlijdende) Nine for News.
De eerste editie van De Andere Krant werd gefinancierd door de (toen) 66-jarige Brabantse bioboer Hugo Jansen uit Ossendrecht. Hij staat bekend als pro-Russisch en neemt het online op tegen een vermeende ‘joodse elite’. Een elite die volgens hem ‘in de laatste vijftien jaar het leven van honderd miljoen mensen heeft vernietigd’
Ironisch
De vrije journalisten zijn dus in het leven geroepen om welvarende complotdenkers een podium te geven om hun malicieuze en vaak pro-Russische en zelfs antisemitische onzin te etaleren.
De term ‘vrije’ in de verenigingsnaam is nogal ironisch. De club is letterlijk een vergaarbak voor activisten die al stelling hebben genomen nog voor ze een letter op papier hebben gezet.
Hoewel deze ‘journalisten’ van mening zijn dat echte journalisten massaal zijn omgekocht, zijn zij dus gekocht door dubieuze ondernemers.
Doodsteek
Terug naar de casus in de rechtbank. Niet meer mogen filmen is de doodsteek voor sommige ‘vrije journalisten’. En daar zit hem de kneep voor mensen als Djamila le Pair (De Andere Krant) en Rico Brouwer (Potkaars). Zij zijn bij gebrek aan schrijftalent afhankelijk van opnames van rechtszaken, om er vervolgens later hun complotplasje over te doen.
Ik zeg dit ook niet zomaar.
Het tweetal staat er namelijk om bekend louter naar rechtszaken te gaan om de verdachte of de gedaagde letterlijk te steunen. Dat uit zich niet alleen in zwaar eenzijdige en zelfs leugenachtige verhalen, maar ook in fysieke steun aan de mensen die als procesdeelnemer betrokken zijn in rechtszaken.
Het geknuffel tussen de ‘journalisten’ en verdachten kent geen grenzen in de gangen van rechtbanken in Nederland.
Potkaars
Zo was het Rico Brouwer die – meeliftend op een accreditatie van voormalig Ongehoord Nederland-medewerker Jonathan Krispijn – bij voortduring instemmend zat te knikken bij het pleidooi van wappie-advocaat Boriana Petkova in de strafzaak tegen fakkeldreiger Max van den Berg. Krispijn zat ondertussen in de zittingszaal verveeld onderuit zijn mailtjes te beantwoorden. Toen Max twee weken later ongenadig hard werd veroordeeld, schitterden Potkaars en Krispijn door hun afwezigheid.
Kennelijk was de interesse in de afloop van de zaak tegen hun criminele held ineens verdwenen.
Mussert
Wellicht kent u als liefhebber van betrouwbare journalistiek Rico Brouwer niet. De man uit Almere was een fervente corona-activist en was ooit betrokken bij de de uitreiking van een zelf bedachte Anton Mussert Prijs, die door Viruswaarheid werd overhandigd aan viroloog Marc van Ranst.
In 2017 was hij politiek actief voor de Piratenpartij. In die functie wilde hij graag ‘verantwoordelijkheid afleggen’ als Kamerlid.
Het kan verkeren.
Djamila
Djamilia le Pair is weer van een geheel ander level.
De vrouw loopt al maanden als een verliefd hondje achter het veroordeelde smaadkanon en fulltime fraudeur en oplichter Karim Aachboun aan en publiceert iedere leugen die er uit die man rolt. Hoewel Aachboun de ene na de andere ondernemer voor tonnen het schip in laat gaan, kwijlt Le Pair alsof het een lieve lust is dat de Marokaanse fiscaal jurist zo’n grote held is.
Zonder een spoortje van schaamte publiceerde ze dat de voormalige minister-president Mark Rutte gearresteerd zou worden in de zaak van Aachboun, dat er beslag was gelegd op zijn huis en dat Rutte een miljoenenschikking had voorgesteld als Aachboun zou zwijgen en uit de EU zou vertrekken.
Indrukwekkend
Indrukwekkende prestaties van de kleine Marokkaanse man natuurlijk – vanuit zijn bedrijfsverzamelpand aan de rand van de Zuidas – ware het niet dat er helemaal niets van klopt. De Andere Krant liet Le Pair kritiekloos leeglopen.
Ach ja, een paar leugens meer of minder in een nepnieuwskrant, wie maalt er om?
Maar het wordt erger. Le Pair volgt als ‘journalist’ ook al een tijdje de rechtsgang van haar idool Gideon van Meijeren van Forum voor Democratie. Mocht u dat niet weten: Le Pair is verkiesbaar voor FvD in haar woonplaats Wassenaar. Ze staat derde op de lijst.
Een actieve ‘journalist’ die zich verkiesbaar stelt als politicus, het is een doodzonde binnen de journalistiek. Dan moet je gewoon je pen aan de wilgen hangen en niet gaan piepen als echte journalisten je niet serieus nemen.
Juichen
Toen Gideon van Meijeren op 5 maart 2026 door het Hof werd vrijgesproken van het aanzetten tot geweld tegen het openbaar gezag ‘vergat’ Le Pair even haar ‘onafhankelijke’ blik, sprong ze wild van haar stoel en begon ze luidkeels te juichen.
Het recht had in haar ogen gezegevierd.
Opvallend genoeg bleef ze zonder commentaar toen haar held eerder nog door de rechtbank werd veroordeeld. Kennelijk bleef haar journalistieke pet toen wel goed zitten en is het zegevieren van het recht afhankelijk van of je de uitkomst deelt of niet.
Toen ik mevrouw in de rechtszaal aansprak op het gegeven dat ze zich toch niet echt als onafhankelijk journalist liet zien, sneerde ze tot genoegen van de verzamelde complotdenkers dat ik toch ook niet onafhankelijk was. Geen idee waar ze dat idee vandaan haalt overigens, er zijn geen dubieuze ondernemers of oplichters die mij vertellen wat ik moet schrijven.
Grappig om te vermelden is overigens dat ik na afloop van de zaak nog even met een complotdenker stond te praten, die aangaf dat Le Pair wat hem betreft helemaal niet onafhankelijk is.
Astronaut
Begrijp mij goed. Ik vind het persoonlijk helemaal dikke prima als mensen zonder opleiding, kennis, ervaring, stage of serieuze werkgever of journalistiek podium zichzelf journalist noemen. Je hoeft ook niet naar de maan te zijn geweest of überhaupt ooit in een raket te hebben gezeten om jezelf astronaut te noemen.
Je gaat je goddelijke gang maar. Er zijn ook mensen die zichzelf Napoleon wanen, het is mij allemaal om het even.
Maar het is iets anders als je een professioneel speelveld wenst te betreden, alle rechten op wil eisen maar schijt hebt aan de plichten die er ook aan verbonden zijn. De echte reden dat deze ‘journalisten’ niet welkom zijn bij de NVJ of zich niet in willen schrijven als lid, is gelegen in het harde gegeven dat ze bang zijn om verantwoordelijkheid te nemen.
Ze eisen het recht op om te liegen en bedriegen zonder de gevolgen te willen dragen.
Schaamteloos
Deze lieden willen louter onverkort hun helden steunen, ook als dat inhoudt dat ze schaamteloos voor die helden moeten liegen. En niet omdat ze oprecht misstanden aan de kaak willen stellen, maar omdat ze simpelweg bij alles anti-overheid zijn.
Dat is geen gezonde houding. Een echte journalist is wantrouwend en kritisch, maar gaat niet liegen om zijn of haar punt te maken.
Als de overheid fout zit, moet je dat benoemen. Als het goed gaat, moet je niet met malicieuze leugens komen om je lezers (ook steevast anti-overheid) te plezieren en troostend over hun borrelende onderbuik te aaien.
Ook wat dat betreft zijn deze ‘journalisten’ totaal niet onafhankelijk. Ze tikken namelijk louter gedwee op wat hun lezers willen horen. Waarmee ze een marionet zijn geworden van het ongenoegen in de samenleving, in plaats van met gedegen feiten mensen hun eigen mening te laten vormen.
Rechtspraak
Als je weet dat je lezers een enorme hekel hebben aan de rechtspraak, dan tikken deze ‘journalisten’ gewoon op dat de rechtspraak niet deugt.
Als je ziet dat onwetenden fraudeur en oplichter Karim Aachboun zien als een held, dan zorg je er voor dat je hem als held neerzet. In weerwil van alle feiten en omstandigheden.
Dan ben je dus geen journalist, maar een activist. Een makelaar in fabeltjes.
Accreditatie
Speciaal voor de mensen die dat niet weten: accreditatie is in Nederland heel normaal. In alle westerse landen overigens.
Als gewone burger zonder perskaart zul je niet als journalist worden toegelaten tot de Tweede Kamer, je mag nooit verslag doen van de Olympische Spelen of op de perstribune plaatsnemen bij een sportwedstrijd. Zowat iedere boerenkoolwedstrijd in Huttekutteschubbeveen kent regels over wie pers is en wie niet.
De duizenden persvoorlichters die Nederland rijk zijn, beantwoorden geen vragen van het publiek: het stellen van vragen is hierin namelijk de rol van echte journalisten.
Toegang tot bepaalde systemen van de overheid is voorbehouden aan een selecte club van gespecialiseerde (rechtbank)journalisten.
Privileges
Dat werkt helemaal prima, wie privileges wil zal daar iets voor moeten doen. Op een regenachtige zondagmiddag jezelf tot journalist benoemen omdat je het persoonlijk niet eens bent met overheidsbeleid en overal sadopedodeepstate-netwerken wil zien; daar ga je het terecht en met reden niet mee redden.
Hoe de rechters uiteindelijk zullen oordelen in de civiele zaak van de ‘vrije journalisten’ tegen de Staat, is niet aan mij. Het lijkt mij sterk dat ze de eisen toewijzen, omdat Jan en Alleman zich dan maar journalist mag noemen en dientengevolge dus ook mogen beschikken over gevoelige informatie.
Dat lijkt mij buitengewoon ongewenst.
Fangirls
Maar er zit een belangwekkender aspect achter: als je als lezer je informatie moet krijgen van letterlijk juichende fangirls en fanboys, die in specifieke gevallen zelfs op de kandidatenlijst staan van een politieke partij en de verdachte of gedaagde adoreren en blind overal in steunen, hoe weet je dan of je betrouwbare en neutrale informatie krijgt?
Ik weet het antwoord wel: die informatie krijg je niet.
En dat is niet waar ons mooie vak voor staat. Integendeel zelfs.
Dan kun je net zo goed een marketingbureau inschakelen.
Waardeer dit artikel!!
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan! Je kunt mook met een vast per bedrag per maand steunen: klik dan hier. Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.
Laat Chris Klomp eerst eens leren om bij feiten te blijven (niet framen, suggereren).
De door de Raad voor de Rechtspraak opgestelde richtlijn is geen plicht, geen wet. De richtlijn is voor de rechter dan ook niet bindend. NIET BINDEND. De rechter mag, als Huisheer, zelf bepalen, los van de richtljn, welke Journalisten (Film geluid schrijvende Pers, ondersteunende crew) hij toelaat.
NVJ kan trouwens GEEN regels opleggen aan niet-NVJ-leden
REACTIE CHRIS KLOMP: Ik weet niet waarom u het beter denkt te weten, maar zonder accreditatie kunt u toch echt geen verslag doen zoals ik heb beschreven. De rechters verwijzen altijd naar de persrichtlijn. De NVJ kan inderdaad geen regels opleggen aan niet-leden, maar wel bepalen dat niet-leden geen perskaart krijgen. En die heb je toch echt nodig om een accreditatie aan te vragen. De perstichtlijn is geen wet, maar de rechters houden zich er gelukkig allemaal aan.