Zo jong nog: kanker

Als de nog jonge dokter mij sterkte wenst, ontsnapt er nog een laatste zin uit zijn mond: zo jong nog. Hoewel ik tot dat moment redelijk ontspannen was, greep het korte zinnetje mij toch even aan. Inderdaad: zo jong nog. Mooi kut.

Even terug in de tijd.

Het is 14 oktober 2025 als ik mij meld bij de huisarts. Ik hoest al een tijdje en krijg er pijn van in mijn lijf. Laten we zeggen dat ik als nuchtere Groninger niet zo snel naar een arts ga, maar nu kon het niet langer. Tijdens het korte bezoek aan mijn huisarts merk ik terloops op dat het plassen niet helemaal lekker meer gaat en dat mijn ejaculaat een heel stuk minder is.

Laten we zeggen dat ik inmiddels geen volwassen man meer van zijn brommer spuit en mijn deelname aan het jaarlijkse Bukake-festival ook danig op de tocht staat.

Bij de huisarts gaan geen alarmbellen rinkelen.

Hoesten

Ik ben 54 jaar oud, dan gaat het plassen nu eenmaal wat minder. Doe je niets aan. Als in het ziekenhuis een longfoto is gemaakt in verband met het aanhoudende hoesten, blijkt er niets te zien op de beelden. Het longbeeld is schoon, het hoesten gaat uiteindelijk vanzelf weer over.

Ik stort mij weer in het leven. Er is een nieuwe liefde, ik betrek een andere woning, vier fijn Kerst in het romantische Gent. Alles loopt zoals het altijd bij mij loopt.

Never a dull moment.

Pijn

Tot ik een lichte pijn in mijn rechterbovenbuik voel. Een drukkend gevoel, dat maar niet wil verdwijnen.

Zoals wel vaker denk ik het enige tijd weg, tot ik voor de zekerheid en geheel tegen mijn aard in toch maar een afspraak maak bij de huisarts. Vooral omdat het voelt of het nu echt mis is. Op 5 februari kneedt de arts eens in mijn onderbuik, stelt dat hij niets voelt, maar dat hij mij voor de zekerheid maar eens naar het ziekenhuis stuurt voor een echo.

Op 12 februari lig ik 20 minuten in een ietwat ongemakkelijke houding op een tafel voor een echo van mijn buik. De assistent die het onderzoek doet merkt een paar kleine dingen op, maar sluit af met de mededeling dat ik mij geen zorgen hoef te maken.

Op X zet ik even later jolig dat ik het lichaam van een jonge God heb.

Prostaat

Dat blijkt toch even anders te liggen als ik de volgende dag het rapport van de radioloog onder ogen krijg. Op de beelden is onder meer te zien dat mijn prostaat vergroot is en er een uitloper zichtbaar is. Het advies is om mijn bloed te laten testen. Achter de afkorting PSA staat een vraagteken.

Ik denk er nog weinig van. Een vergrote prostaat is bepaald geen zeldzaamheid op mijn leeftijd. Beetje vroeg, maar het kan. Dat wordt anders als ik de resultaten krijg van het bloedonderzoek.

Vrijwel alle waarden zijn goed, maar de PSA-waarde niet.

Voor wie dat niet weet: PSA is een waarde voor een eiwit dat wordt geproduceerd door de prostaat. Een normale waarde is onder de drie. Een hogere waarde kan wijzen op prostaatkanker.

Mijn score was 439.

Nu was de huisarts wel lichtjes gealarmeerd, hoewel hij nog wel sprak over de mogelijkheid van een ontstoken prostaat. Eigenlijk wist ik het toen al wel. Ik sta nou niet bekend als iemand bij wie het glas altijd half vol is, maar ben wel gezegend met een fikse dosis realisme.

Twee minuten Google en ik was definitief dood en begraven.

515

En dus kwam er een doorverwijzing naar het ziekenhuis, niet geheel toevallig gespecialiseerd in oncologie (kankergeneeskunde). Waar ze eerst maar eens mijn bloed en urine gingen testen. En opnieuw: alle waarden prima (ietsje hoog cholesterol), maar de PSA-waarde schoot eruit: 515.

Als ik iets doe, doe ik het goed.

Ik scoorde niet op ontstekingswaarden, iets waar ik stiekem nog wel op had gehoopt. En dan weet je dus eigenlijk wel genoeg en kom je in de medische molen terecht. En dat is nou ook weer niet echt altijd een doorslaand succes als feestje, kan ik u vertellen.

Op dinsdag 24 februari mag ik mij in het ziekenhuis melden voor een echoscan van de prostaat, maar zover komt het niet. Nadat de uroloog mijn prostaat met zijn vinger heeft aangeraakt, weet hij genoeg: prostaatkanker.

Kennelijk is mijn prostaat net als zijn baasje: niet heel erg subtiel.

Nek

Dit was nou ook weer niet meteen een daverende verrassing, maar als ik terloops opmerk dat ik al een week behoorlijke pijn heb in mijn nek, sleept hij mij bijkans aan de haren en danig verontrust naar de afdeling radiologie, voor foto’s van mijn nek en wervelkolom.

De arts weet wat ik inmiddels dankzij dr. Google ook al wel weet: met een PSA-waarde van 515 is de kans op uitzaaiingen hoog en de uroloog is bang dat er al iets in mijn nek zit wat er nou niet meteen thuishoort.

Als de foto’s zijn gemaakt en ik lichtjes verontrust weer in de wachtkamer zit, komt hij niet alleen terug. De uroloog stelt een vrouw voor: een oncologisch verpleegkundige. Terwijl ik in mijn hoofd mijn crematie al regel, weet de uroloog gelukkig ook nog goed nieuws te melden. In de nek en de wervelkolom zijn op de foto’s geen afwijkingen te zien.

Bij het afscheid wenst de man mij sterkte en verzucht hij: zo jong nog.

En bedankt.

Nuchter

Ik beschouw mijzelf als een nuchter mens. Het is wat het is, dat werk. Maar dat kwam wel even binnen. Ik ben inderdaad nog best jong en kanker stond nog niet echt op mijn verlanglijstje.

Op 2 maart mag ik mij melden voor een biopt van de prostaat in het ziekenhuis in de regio Den Haag. Ik kan het niet mooier maken dan het is, maar dan lig je dus halfnaakt met je benen omhoog in een stoel, terwijl een vrouwelijke arts naar je anus zit te staren. Met naalden van 30 centimeter door je perineum en een echoapparaat in je endeldarm verdoven ze dan de prostaat om zo negen stukjes biopt eruit te vissen.

Ik ga er hier geen drama van maken, maar ik ken handelingen in dat gebied waar ik enthousiaster van kan raken. Laten we vaststellen dat de verdoving niet helemaal 100% dekkend was.

De artsen waren overigens uiterst vriendelijk en kalm, terwijl mijn vriendin op de monitor kon zien dat mijn prostaat inmiddels de gedaante van een kleine bloemkool had aangenomen.

Een paar uur later ben ik in Arnhem voor een zitting. Met een beurse kont en een onbestemd gevoel.

The show must go on.

Agressief

Voor de mensen die dat niet weten: met een biopt kunnen ze zien hoe de kanker er uit ziet en hoe agressief het is. De uitslag krijg je niet meteen mee, de reepjes van de aangetaste prostaat moeten op kweek worden gezet.

Nog langer wachten dus.

Voor de week om is, moet ik mij opnieuw melden in het ziekenhuis. Via een infuus wordt er een radioactief stofje ingespoten, waarna ik een half uur door moet brengen in een PET-CT-scan. Hoewel de folder geruststellend weet te melden dat patiënten geen last hebben van de werking van het stofje, voel ik mij al snel kotsmisselijk worden.

Kennelijk heeft een iets te enthousiast marketingbureau de brochure opgesteld, want helemaal waarheidsgetrouw was het voor mij in ieder geval niet.

Tot overmaat van ramp is het die dag prostaatdag, zoals de verpleegkundige mij droog weet te melden. ‘Er lopen hier mannen rond die allemaal in een verschillend stadium van prostaatkanker zitten. Ze wisselen al volop ervaringen uit’.

Fijn om te weten, Henk. Op die informatie zat ik nou net te wachten.

En ik heb het geweten.

Radioactief

Omdat het radioactieve stofje anderhalf uur in moet werken, zit ik die gehele tijd lekker ‘ontspannen’ te luisteren naar mannen die in andere toedieningskamers in geuren en kleuren vertellen hoe ze alles beleven.

Ik neem u even mee:

‘Ik ben 79, ik heb een mooi leven gehad’. ‘Drie jaar geleden zat ik nog op de vrachtwagen’. ‘Ik viel bijna flauw van de pijn’. ‘Het zit in mijn wervel’. ‘Ik heb aanpassingen gedaan aan mijn huis’. ‘Ja, prostaatkanker gaat altijd naar de botten’. ‘Zo lang mogelijk rekken’. ‘Ik ben zoals je ziet al mijn haar verloren’ ‘Ik had een PSA van 179’

Van die teksten waar je ook echt op zit te wachten als je nog aan het verwerken bent dat je uberhaupt kanker hebt, zullen we maar zeggen. Met een PSA van 515. Ik App naar mijn vrienden dat de man naast mij een waarde van 179 heeft en voeg daar grappend aan toe: amateur.

Je moet toch wat.

Na alle ‘opbeurende’ woorden van al dan niet al kalende lotgenoten verdwijn ik voor 30 minuten in de scan. Een apparaat waarmee ze je hele lichaam laagje voor laagje fotograferen. Omdat er een stofje door je lijf waart, kunnen ze op de beelden eventuele tumoren zichtbaar maken.

Zonder muziek of afleiding kruipt de tijd net zo traag voorbij als de tunnel die mijn hele lichaam in kaart brengt.

Uitslagen

Op 17 maart is het tijd voor de uitslagen. Het is half drie in de middag als ik met mijn vriendin aanschuif in een kamertje in het ziekenhuis. Het gezicht van de arts vertelt het verhaal eigenlijk al wel.

Een agressieve vorm van prostaatkanker, met uitzaaiingen. De biopten van de prostaat scoren net niet de hoogste score van 10.

Wat ik al zei: als ik iets doe, dan doe ik het goed. Beetje jammer dat het niet de maximale score is. Gemiste kans.

De termen hormoontherapie en chemotherapie vallen al snel. Met de vraag wanneer ik kan beginnen. Ik antwoord dat ik vandaag al wel van start kan gaan.

Over mijn levensverwachting kunnen geen specifieke voorspellingen worden gedaan, dat is afhankelijk van hoe de chemo en de hormoonpillen aan gaan slaan.

Laten we zeggen dat ik niet meer helemaal verwacht dat ik zonder slag of stoot honderd jaar ga worden.

Pensioen

Op mijn uitgesproken stelling dat ik mijn pensioenverzekering wel op kan heffen, komt de serieuze reactie dat ik op dit moment geen overhaaste beslissingen moet nemen.

Ze kennen mij nog niet zo lang, geloof ik.

De pijn in mijn nek is volgens de arts ook wel te verklaren. Daar zit een tumor en die zal bestraald moeten worden.

Al met al een beetje een tegenvallertje wel.

Testen

Dan komen we op de reden dat ik dit verhaal publiceer. Want het is mij beslist niet te doen om medelijden op te wekken. Ik ben bepaald niet de eerste kankerpatiënt in Nederland en zal ook zeker niet de laatste zijn.

Het is allemaal niet zo bijzonder, ik ben een van de velen. Mijn vader had prostaatkanker, maar overleefde. Mijn moeder had botkanker en stierf uiteindelijk dapper door zelf euthanasie aan te vragen.

Die dingen gebeuren. Het is niet anders.

U moet ook uiteraard helemaal zelf weten wat u doet met deze lap tekst, maar ik weet wel dat ik persoonlijk heel erg graag eerder had geweten dat mijn prostaat zonder mijn medeweten eigenhandig besloot om een verkeerde afslag te nemen.

Het orgaan – normaal zo groot als een kastanje – is nogal taai en dus komen klachten pas in een veel later stadium aan het licht.

Met andere woorden: je merkt dus gewoon niet dat de kanker in je lichaam aan het groeien is. Tot het best wel laat is.

Huisarts

Dus mocht u rond mijn leeftijd zijn (zo’n beetje rond de 50 is prima) en van het mannelijke geslacht: doe jezelf een lol en maak een afspraak met de huisarts om uw PSA-waarde te meten. Ik weet dat hier verschillend over wordt gedacht, want de waarde an sich zegt niet alles, maar ik denk dat met het simpel afgeven van een buisje bloed best wel wat ellende voorkomen kan worden.

Persoonlijk ben ik er de persoon niet naar om mijn kop in het zand te steken. Ik had simpelweg graag eerder geweten dat mijn PSA niet in orde was. Dan hadden ze ook eerder kunnen beginnen met behandeling.

Doe er mee wat u wenst. Maar dan weet u het in ieder geval.

Ik ben zelf van plan nog wel een tijdje mee te gaan en u  vrolijk te bestoken met verhalen, maar dat is natuurlijk afwachten. Helemaal zelf in de hand heb ik het niet meer.

Het is wat het is.

Waardeer dit artikel!!

Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan! Je kunt me ook met een vast per bedrag per maand steunen: klik dan hier. Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.

Ik doneer:€ 1,50€ 3€ 5€ 10€ 25€ 100€ 250

Mijn gekozen donatie € -

Betalen