Zoals u weet heb ik vrijdag in Rotterdam een kort geding gevoerd tegen een hardnekkige complotdenkster. Hoewel ik dit geding wil laten waar het hoort – in de rechtszaal – is het de tegenpartij die ervoor kiest om alles te openbaren. Tot processtukken aan toe en de pleitnota van mijn advocaat. Nu het kort geding ten einde is, voel ik mij vrij om er ook over te schrijven. Zeker omdat de leugens ook bij de rechter niet stopten. Zelfs niet bij haar advocaat, die een kwalijke rol speelde.
Het is geen overbodige luxe om een en ander te verduidelijken. Een kort geding verloopt namelijk volgens een vaste procedure. Zo is het niet te doen gebruikelijk de tegenpartij te onderbreken. Op zich een goede zaak, maar het wordt lastig als de tegenpartij bij herhaling evidente leugens verkoopt.
Vandaar ook dit verhaal. Het is een erg lang artikel geworden, maar soms is dat nodig,
Over de geschiedenis van dit eenzijdige conflict heb ik genoeg geschreven. Het was complotdenkster Fleur van der Pols die een jaar geleden in het openbaar samen met de civiel al veroordeelde Alice Bosman letterlijk en in het openbaar de oorlog verklaarde aan mij.
Dit naar aanleiding van mijn publicaties over complotdenkers, waaronder haar toenmalige scharrel Niels Hoekman (inmiddels naar Spanje gevlucht).
Kindermisbruik
In een oneindige stroom aan berichten op sociale media koppelde ze mij vervolgens maand na maand onder meer aan kindermisbruik, vrouwenmoord, mishandeling, de geheime diensten, terreur, de Staat, machtsmisbruik en psychopathie.
Daarnaast bedreigde ze mij ontelbare keren met het gebruik van (ernstig) geweld. Niet alleen op sociale media, maar ook op mijn voicemail.
Mevrouw ging zelfs zo ver om een poging te wagen mij in de rechtbank fysiek aan te vallen.
Stoppen
In een reactie heb ik netjes in privé aan haar gevraagd om er mee te stoppen. Ze had er geen boodschap aan. Ik heb zelfs nog een familielid benaderd om te proberen haar agressieve gedrag te doen laten stoppen. Dat deed ze echter niet, waarna meerdere aangiftes volgden, onder meer wegens bedreiging en stalking.
Hoewel deze dame bij voortduring strafbare feiten pleegt (laster, smaad, belediging, bedreiging, doxing, stalking) en op basis van minstens 12 aangiftes (twee van mij) vervolgd gaat worden door het Openbaar Ministerie, heb ik altijd inhoudelijk gereageerd op haar kwaadaardige leugens.
In de meeste gevallen doe ik dat zakelijk. Soms ga ik er met gestrekt been in.
Wat moet je anders als iemand je opzettelijk en bij herhaling neerzet als kindermisbruiker en vrouwenmoordenaar? Die je de belofte doet van ernstig geweld? Die je kinderen er in betrekt? En je mede door die dynamiek met een noodknop rond moet lopen en je politietoezicht hebt? Die zelfs bewust een haataccount in het leven riep (@stopchrisklomp) om mij te proberen te beschadigen?
Ik heb daarbij op geen enkel moment een strafbaar feit gepleegd.
Sommatie
Mede omdat het strafrecht lang duurt (we zijn inmiddels een jaar verder) besloot ik in november 2025 dat het genoeg was. Met behulp van een advocaat stuurde ik een heldere sommatie: stoppen met het plegen van strafbare uitlatingen en het verspreiden van evidente leugens, anders volgt kort geding. Binnen 21 minuten na ontvangst van de sommatie kwam een korte reactie:
‘Start maar een kort geding’.
De eerste zitting was op 19 december 2025.
Niet alleen ik, maar ook Norbert Dikkeboom en strafrechtadvocaat Sidney Smeets daagden de vrouw voor de civiele rechter. Omdat de rechter niet meeging in haar verzoek tot uitstel, wraakte ze met veel misbaar en twee vingers in de lucht de rechter. Die zou namelijk ‘misbruik maken van het recht’ en haar ‘mensenrechten schenden’. Omdat ze geen advocaat had, moest de rechtbank haar verzoeken er alsnog eentje in te schakelen.
Advocaat
Vlak voor de deadline verstreek bleek ze inderdaad een advocaat gevonden te hebben (een man overigens die zich op X al eerder had uitgesproken tegen ons, maar in privé-berichten opvallend genoeg een heel ander geluid liet horen over haar).
De raadsman trok subiet het kansloze wrakingsverzoek in.
Kennelijk waren de mensenrechten ineens niet in gevaar. Je zou bijna gaan denken dat ze bewust de zaak besodemieterde om uitstel te krijgen.
En zo kon het gebeuren dat we vrijdag – 49 dagen na haar kansloze wraking – opnieuw in kort geding bij elkaar kwamen.
Producties
Tijdens dat kort geding kwam haar advocaat met een berg aan producties. Met voorbeelden over wat ik had gezegd en geschreven. Gelukkig erkende de raadsman dat zijn cliënt zich inderdaad schuldig heeft gemaakt aan strafbare feiten en gaf hij in de zaak tegen Norbert Dikkeboom aan het oordeel over te laten aan de rechter.
Dat is advocatentaal voor: we zien ook wel dat de rechter in moet grijpen, dit ga ik niet verdedigen. Die opstelling was fideel van hem (net als de herhaalde opmerking dat ik een uitstekende journalist ben), maar wat de beste man later allemaal beweerde slaat alles.
Maar daar kom ik later op terug.
In de rechtszaal heb ik de gelegenheid gekregen om de zaak tot in de kern terug te brengen. Dit is wat ik heb gezegd:
Meningenstrijd
Mevrouw van der Pols en haar geachte raadsman doen er alles aan om van dit kort geding een meningenstrijd te maken. Met talloze ingebrachte producties over meningen van ons en van haar. Met soms hier en daar een waardeoordeel.
Maar dit conflict draait helemaal niet om meningen.
Mevrouw Van der Pols is niet aangehouden in het politiebureau van Harderwijk om een mening. Ze heeft niet een dag in de cel gezeten om een mening en ze zal aankomend jaar ook niet strafrechtelijk worden vervolgd voor een mening.
Mevrouw Van der Pols heeft niet vier stopgesprekken gehad omdat ze haar mening uitte en er vindt op dit moment door de politie ook geen onderzoek plaats op verdenking van stalking omdat ze slechts een mening heeft.
Ze is ook niet voor de maximale termijn geschorst door de Nederlandse Vereniging van Journalisten omdat ze een mening heeft.
Hoewel haar advocaat het er wel van probeert te maken, draait het hier helemaal niet om de vrijheid van meningsuiting. Mevrouw mag van alles vinden van mij. Ze mag mij een lul vinden of een slechte journalist, dat is haar recht.
Waar het hier om gaat zijn evident strafbare feiten. Laster, smaad, bedreiging, belediging, stalking, doxing. Om het harde gegeven dat mevrouw Van der Pols mij kindermisbruik verwijt, mishandeling, het lastigvallen van kinderen en vrouwenmoord.
Stelt dat ik een ‘fucking zieke kanker psychopaat’ ben die totaal mishandeld moet worden.
Het draait hier om haar herhaaldelijk geuite stellingen dat ze mij op de bek zal slaan als ze mij ziet en ze daar ondanks een eventueel opgelegde celstraf mee door zal gaan.
Dat is waar het om moet gaan.
Talloze en goed gedocumenteerde openbare bedreigingen, waaronder dat ik door een rietje moet drinken en zij zelfmoord zal plegen als zij hierdoor wordt veroordeeld tot een tbs. Het gaat hier over het gegeven dat mevrouw al een jaar op obsessieve wijze in het openbaar en bij herhaling kwaadaardige leugens de wereld in helpt.
Om haar oproepen om foto’s van mijn minderjarige dochter aan haar op te sturen en de talloze valse klachten en aangiftes die zij tegen mij indient bij verschillende instanties.
Dat is waar wij een oordeel over vragen en niet meer dan dat.
Ik heb er het volste vertrouwen in dat de rechtbank de rook en de ruis die de tegenpartij opwerpt op juiste waarde zal weten te schatten.
Dit is geen strijd om meningen, maar om onze inzet om nu eens een einde te maken aan de langdurige stroom aan kwaadaardige leugens en bedreigingen van mevrouw Van der Pols.
Contactverbod
Dan over de advocaat.
Wat ik zelf bizar vind is dat hij met droge ogen een contactverbod heeft geëist tegen mij. Dit mede omdat ik zijn client zou belagen op rechtbanken.
Een beter voorbeeld van andersomland ga je toch nergens vinden. Ik kan het ook anders noemen: het is een schandalige leugen.
Er zijn inmiddels vier incidenten geweest op rechtbanken in Nederland, waar Van der Pols en alleen Van der Pols de agressor was. Mind you: deze vrouw komt specifiek naar rechtszaken als publiek en niet geheel toevallig telkens als ze weet dat ik er ook ben.
Ze meldt zich – ondanks dat ze beter weet – bij de bode steeds weer aan als pers, wat ze niet is. Ze heeft geen perskaart, deed geen relevante opleiding, heeft geen stage gelopen, het is niet haar werk, de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) schorste haar wegens bedreiging en belaging (van mij) en ze is ook niet door de Rechtspraak geaccrediteerd.
Hoe zagen die incidenten er dan uit?
Utrecht
In de pauze van een zaak op de rechtbank in Utrecht stond ik buiten een sigaretje te roken. Vanaf een meter of vijftig afstand stak Van der Pols willens en wetens samen met de veroordeelde crimineel Max van den Berg bewust het volledige plein over om mij aan te spreken.
Dit allemaal terwijl Max met zijn mobiele telefoon aan het filmen was en op beeld doodleuk loog dat ik een meisje had misbruikt.
Die beelden zijn door Max online gezet en je hoort Van der Pols op de achtergrond giechelen.
Rotterdam
Tijdens de schadestaatzaak van Micha Kat in de rechtbank in Rotterdam op 3 november 2025 stond Fleur van der Pols mij op te wachten aan het einde van een smalle gang. Nadat ik haar had gegroet en rustig een stuk verderop op de gang op een stoel ging zitten om mijn verslag af te maken, stormde ze langs drie agenten van de parketpolitie in een poging mij aan te vliegen.
Let wel: de agenten waren al pal voor mij gaan staan om mij te beschermen. Ze moesten haar met gepast geweld naar achteren trekken, terwijl Van der Pols schreeuwde dat ik een psychopaat ben. En dat alles onder het toeziend oog van meerdere getuigen.
Er is zelfs in opdracht van de politie een proces-verbaal opgemaakt van het incident door de parketpolitie.
Arnhem
In de rechtbank in Arnhem ging Van der Pols direct naast de zittingszaal zitten waar ik mijn werk moest doen.
Toen de bode de zaak uitriep en ik rustig naar de ingang wandelde, hield de bode mij tegen omdat eerst de procespartijen naar binnen moesten. Ik deed keurig een stap terug, waardoor ik noodgedwongen in haar buurt terechtkwam.
Op hoge toon commandeerde zij vervolgens dat ik daar helemaal niet mocht staan en weg moest gaan. Ik reageerde er niet eens op.
Almelo
In Almelo maakte de vrouw het ook al erg bont.
Ze kreeg het voor elkaar om in een civiele zaak rond haar ex-scharrel Niels Hoekman – terwijl ze helemaal geen partij was – de rechter te vragen mij uit de zaal te verwijderen. Mevrouw loog daarbij alsof het gedrukt staat: ik zou haar geprovoceerd hebben op de gang.
In werkelijkheid zat ik letterlijk twintig meter van haar verwijderd rustig op de gang te wachten op het begin van de zaak. Niet gehinderd door enige schaamte diende ze zelfs een klacht over mij in bij het bestuur van de rechtbank.
Die werd afgewezen.
In een geheel andere strafzaak bemoeide ze zich als publiek ook al met mij.
De stelling van haar advocaat dat ik haar benader in rechtbanken is dan ook een evidente leugen. Het is precies andersom. Alsof je je auto laat repareren als klant en vervolgens een automonteur verzoekt op te rotten uit de garage.
Beveiliging
Dat ik mevrouw zou belagen is bewezen een schaamteloze omkering van de feiten.
In meerdere rechtbanken in Nederland weten ze inmiddels wie Van der Pols is en nemen ze maatregelen om mijn veiligheid te waarborgen. In de rechtbank in Amsterdam lopen beveiligers standaard met mij mee als ze weten dat de complotdenkster aanwezig is.
Een van hen vertelde mij ooit dat ze precies wisten wat er speelde, omdat ze het gedrag van Van der Pols via X volgen.
Beveiliging
Het is tamelijk brutaal om de eiser in een kort geding te framen als ‘belager’ als je weet dat de rechtbank in diezelfde zaak intensieve beveiligingsmaatregelen heeft genomen tegen je cliënte.
Inclusief het beschikbaar stellen van een codewoord, een beveiligde parkeerplek voor ons onder de rechtbank, de inzet van extra parketpolitie en een aparte wachtruimte, zodat we niet op de gang in het openbare gedeelte hoeven te wachten.
Gedurende het hele proces werden wij letterlijk omringd door een beveiliger en parketpolitie. Ook in de zittingszaal zelf.
Dit alles omdat Fleur van der Pols telkens de confrontatie zoekt. Niet ik. Dat ik bij gelegenheden in de rechtbank langs haar moet lopen heeft louter te maken met het gegeven dat mevrouw zich bewust en pontificaal ophoudt op plekken waar ik werk en waar ik gezien de beperkte ruimte helemaal niet om haar heen kan.
Taggen
Maar de raadsman had nog een reden om een contactverbod te eisen. Want ik tag Van der Pols op X en daar krijgt ze dan een melding van. Helaas voor de verdediging: omdat er sprake is van een wederzijdse block, krijgt mevrouw daar dus juist geen melding van.
Weer een leugen.
Overigens ben ik – in zijn algemeenheid – van mening dat taggen van iemand waar je over praat, juist netjes is. Als je het niet doet praat je namelijk achter iemands rug.
Zoals mevrouw doet dus.
Gotspe
Het is oprecht een gotspe om als advocaat met hart voor je werk een contactverbod te eisen tegen een man die letterlijk aangifte heeft gedaan van stalking door zijn cliënt. Een zaak die op dit moment door de politie wordt uitgezocht en vermoedelijk nog dit jaar zal leiden tot strafrechtelijke vervolging.
Ik heb buitengewoon veel respect voor het werk van advocaten, maar in het tuchtrecht is wel opgenomen dat advocaten geen onrechtvaardige zaken aanspannen. Dit komt wat mij betreft wel heel erg in de buurt van klachtwaardig optreden.
Een advocaat is niet ‘his masters voice’ (integendeel: dominus litis, meester van de zaak) en kiest er in dit geval zelf voor om mee te gaan in de waanideeën van een gedaagde.
Ter verduidelijking: onze advocaat Royce de Vries heeft ons bij ieder door ons gemaakt verwijt gevraagd dit met screenshots en dergelijke te bewijzen.
Dan versta je je vak en doe je recht aan een zaak.
Tijdlijn
Daar komt bij nog dat bij dat de raadsman op een gegeven moment doodleuk beweerde dat de kwalijke uitingen van zijn cliënte over mij (die hij gelukkig erkende) dateren uit ‘de eerste maanden van 2025’.
Opnieuw een leugen. Op 13 oktober 2025 heb ik mijn laatste aangifte gedaan, omdat Van der Pols mij wederom meerdere keren bedreigde en valse leugens wist te verspreiden. Dit klopt ook in de tijdlijn, want op 31 oktober sommeerde mijn advocaat haar vervolgens haar gedrag te staken. En ook daarna ging ze gewoon door met haar laakbare gedrag.
Zelfs tot kort voor de zitting van afgelopen vrijdag.
Netwerk
De advocaat ging naadloos mee in het kwaadaardige frame van zijn cliënt dat zij lastig werd gevallen door ‘het netwerk rond Chris Klomp’. U kent het valse frame van oneindige twitterberichten van Van der Pols, waarin zij zichzelf neerzet als weerloos slachtoffer.
Ter zitting benoemde de raadsman het als ‘Klomp en zijn aanhangers’.
Laat ik daar nu eens heel, heel, heel duidelijk over zijn, want ik pik het niet meer. Er is geen netwerk. En Van der Pols heeft daar ook nimmer enig bewijs voor kunnen tonen. Wat er wel is, zijn heel veel mensen die haar online tegenspreken omdat ze kwaadaardige leugens blijft rondtoeteren.
In 99,99999% van alle gevallen gaat het om reageerders die ik helemaal niet ken, nog nooit heb ontmoet en ook anderszins geen enkel contact mee heb.
Ik jaag helemaal niemand op om haar te belagen, ik geef niemand opdrachten, ik stuur nergens iets aan.
Aanhangers
Dat de raadsman de toevoeging ‘zijn aanhang’ gebruikt, snap ik op zich wel. Maar dan om een andere reden. Hij heeft namelijk geen enkel bewijs in handen waaruit blijkt dat ik persoonlijk zijn client lastigval.
Nul.
Wat dat betreft wil ik ook nog wel even opmerken met wie deze mevrouw zich weet te omringen. Micha Kat, Niels Hoekman, Max van den Berg, Laurens Buijs, Octave Durham en Alice Bosman. Allemaal mensen die al zijn veroordeeld (zelfs tot celstraffen) of binnenkort worden veroordeeld.
Voor bedreiging, opruiing, laster en smaad.
Dat is pas een netwerk.
Maar dan wel een crimineel netwerk.
Ritter
Het is ons daarnaast bekend dat Fleur van der Pols op de achtergrond informatie krijgt van de Rotterdamse Jessica Ritter (een vrouw met tientallen haataccounts op X) en tevens van de rancuneuze ex van Norbert Dikkeboom. Van haar krijgt zij zeer gevoelige en persoonlijke informatie, waarmee ze Dikkeboom vrijwel dagelijks probeert te beschadigen met walgelijke laster.
Toen Dikkeboom de rechter vrijdag emotioneel vertelde wat deze laster met hem en zijn kinderen doet en alle aanwezigen (inclusief de vier mensen die voor Van der Pols in de zaal zaten) merkbaar onder de indruk waren, lachte Van der Pols hem letterlijk en zichtbaar uit.
En dan durft mevrouw ons sadistisch te noemen.
Read the room, zou ik zeggen.
Audio
Hier wil ik verder nog even opmerken dat Dikkeboom tijdens de zitting een audiobericht liet horen dat Van der Pols ooit volstrekt ongepast stuurde aan zijn minderjarige zoon, nadat die jongen haar had gevraagd om te stoppen met haar laster.
Ik ga die walgelijke inhoud hier niet delen (Van der Pols heeft dat inmiddels wel gedaan op haar sociale media), maar wel een alleszeggende reactie van een neutrale toeschouwer:
‘In de videozaal kon je een speld horen vallen. Overal zag je afwisselend afschuw, schok, woede en verdriet op de gezichten. Ik dacht wel dat het behoorlijk naar zou zijn, maar dat het zo intens vals, gemeen en smerig zou zijn, daar ben ik nog steeds ondersteboven van’
Giftig
Ik werd persoonlijk pas echt giftig toen de raadsman stelde dat Van der Pols slachtoffer is van een pestcampagne, waaronder het storten van 1 cent als donatie op haar site, aanmeldingen op pornosites en het bestaan van meerdere twitteraccounts die haar op de hak nemen.
Op dat moment kon ik mij niet beheersen en heb ik de raadsman onderbroken. Door te stellen dat dit evidente leugens zijn. Ik heb daar namelijk helemaal niets mee te maken. Ik bestier geen haataccounts (Van der Pols wel), ik meld mevrouw helemaal nergens aan en ik heb zelfs openlijk mijn afkeuring uitgesproken over die 1 cent actie, waar ik helemaal niets mee te maken heb.
Kennelijk schrok de raadsman van dit weerwoord, want hij haastte zich in de rechtszaal om te vermelden dat hij ons helemaal niet verantwoordelijk houdt voor dit soort zaken.
En dan is mijn vraag: waarom moet je het dan vermelden? In een zaak die ik aangespannen heb en waar de advocaat praat over mijn vermeende rol in dit conflict? Over een pestcampagne?
Frame
Het antwoord laat zich raden: hij wilde een frame neerzetten waarin zijn cliënte als weerloos slachtoffer wordt gezien van een pestcampagne en zich daarom uit emotie mag verdedigen. Hoewel ik best snap dat een advocaat iets probeert (zeker als hij weet dat alle strafbare gedragingen van zijn cliënte goed gedocumenteerd zijn), zie ik dit als een wel heel valse manier om de waarheid geweld aan te doen.
Ik zal nooit ontkennen dat ik Van der Pols tegenspreek en soms ook op zeer scherpe toon, maar ik ben en kan niet verantwoordelijk worden gehouden voor de dingen die anderen doen en waar ik op geen enkele manier een aandeel in of invloed op heb.
Fleur-watcher
We kunnen wel stellen dat de raadsman tijdens de gehele zitting een nogal moeilijke verhouding had met de waarheid.
Zo stelde hij onder meer dat ik een soort Fleur-watcher ben die iedere dag 1x iets over haar op X zet. Hij ‘vergat’ daarbij dat ik zelden tot nooit at random iets over de vrouw twitter.
In 99 van de 100 gevallen post ik namelijk letterlijk slechts een reactie op de kwaadaardige leugens die zij online kwakt over mij of anderen.
Zo gaf ik in de rechtszaal het voorbeeld van mijn laatste post over haar. Slechts een reactie op de kwalijke suggestie van Van der Pols dat ik bewust een zittingsdatum voor het kort geding aan het zoeken was waarop zij niet kon komen.
U ziet vast het patroon al wel: een 100% leugen.
Los van dat het niet waar is, kan ik dat dus ook helemaal niet, want ik ga niet over de zittingsdatum. Het is de rechtbank en alleen de rechtbank die een datum prikt. Waar nog eens bij komt overigens dat mevrouw zelf weigerde om verhinderdata op te geven.
Kwijlen
In een reactie begon de advocaat vervolgens een tweet van mij voor te dragen uit zijn hoofd. Dat ik Van der Pols op enig moment in een post had verweten te ‘kwijlen’. En opnieuw bleek de leugen pijnlijk duidelijk zichtbaar, waar de raadsman ook letterlijk op werd betrapt omdat ik hem dringend verzocht die tweet dan even ter plekke op te zoeken.
Na een minuut zoektijd bleek het niet alleen een geheel andere tweet te zijn (waar het woord kwijlen helemaal niet in voorkwam), maar het was tevens een reactie op iemand anders.
Enkel
Fleur van der Pols was ondertussen volledig zichzelf. Inclusief het bij herhaling schreeuwen in de microfoon, waardoor de rechter haar tot drie keer toe tot de orde moest roepen.
‘Blijf nou eens weg van die microfoon. Hou afstand!’
Al eerder toeterde ze rond dat ik verantwoordelijk was voor het bezeren van haar enkel (toen dat gebeurde zat ik letterlijk 70 kilometer verderop), maar nu maakte ze het nog bonter door te stellen dat zij haar scharrel Niels Hoekman een klap op zijn bek had gegeven door de stress die ze van mij had.
Dat was nog niet eens het enige, de mail die zij zelf naar buiten bracht met een van A tot Z verzonnen verhaal over dat ik een meisje had misbruikt, was eigenlijk ook mijn schuld. Want iemand van mijn ‘aanhang’ zou haar die mail hebben gestuurd.
Zwembad
Zoals altijd bij deze geradicaliseerde vrouw: geen enkel bewijs voor. Nog geen begin van een aanknopingspunt.
Nog extremer werd het toen Van der Pols stelde dat ze als zwembadjuf ontslag had genomen omdat ze slachtoffer is van een lastercampagne. Voor de goede orde: de vrouw was jaren voor dit eenzijdige conflict zwembadjuf en heeft pas sinds mei 2024 een X-account.
Ik had in de tijd dat zij ontslag nam nog nooit van haar gehoord, laat staan dat ik enige interactie met haar had. Maar ze moest het wel even benoemen in een kort geding dat ik aangespannen had.
Verhalen
En dan is er nog iets.
In zijn mondelinge verweer gaf de raadsman van de gedaagde aan dat ik maar liefst 27 verhalen heb geschreven over Fleur van der Pols op mijn website.
Serieus?
In werkelijkheid zijn het er maar twee, waarvan de laatste maar liefst een half jaar geleden. Ergens moet de man wel geweten hebben dat hij hier wederom leugens aan het verkopen was, want als productie stuurde hij de verhalen niet volledig in naar de rechtbank, maar gebruikte hij slechts screenshots van de kop en de intro (waar haar naam al helemaal niet in voorkwam).
Opnieuw een valse manier om te proberen de rechter naar zijn kant te krijgen. Toen mijn advocaat er terecht een opmerking over maakte, verdedigde de raadsman zich door te stellen dat meneer Klomp ‘zelf wel wist waar hij over schrijft’.
Inderdaad, dat weet ik.
Zijdelings
Maar de rechter weet dat niet en zeker niet als je alleen de intro naar de rechtbank stuurt. Als de raadsman de gehele verhalen had verzonden, dan was meteen duidelijk geworden dat die artikelen allemaal over een ander onderwerp gingen en Van der Pols soms alleen zeer zijdelings werd genoemd, als onderdeel van een samenwerkend groepje complotdenkers.
Ter vergelijking: we turfden ooit dat de vrouw mijn naam en die van Dikkeboom en Smeets in de maand november 2025 maar liefst 133x had genoemd op X. En dan hebben we haar andere sociale media nog niet eens meegerekend.
Ik schat zo maar eens in dat je makkelijk op de 200 vermeldingen komt. Dat zijn er 6,5 per dag…
De ironie wil dat Van der Pols zich tegen deze dynamiek verdedigde door te stellen dat zij slechts reageert op mij. Nog los van het feit dat dit absoluut niet waar is, geldt dat alibi kennelijk alleen voor haar.
Conclusie
Ik vond en vind dat Van der Pols, die door haar eigen raadsman terecht werd omschreven als een ‘kwetsbare vrouw’ een goede advocaat (en een goede hulpverlener) dient te hebben. Zowel in het civiel recht als straks in het strafrecht. En ik heb ook alle waardering voor advocaten die voor hun cliënten door het vuur gaan.
Dat je daarbij probeert een ander perspectief naar voren te brengen is helemaal prima.
Maar ik vind het niet kunnen dat een professionele procesdeelnemer – die zijn werk serieus hoort te nemen – aantoonbaar en meerdere malen leugens verkoopt (wat volgens het tuchtrecht niet mag) en er kennelijk geen enkele moeite mee heeft om mee te gaan in de waanbeelden van de gedaagde.
Schending
Ik wijs daarbij op artikel 21 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv). Dat artikel verplicht procespartijen om de voor de beslissing van belang zijnde feiten volledig en naar waarheid aan te voeren. Bij schending van deze waarheidsplicht mag de rechter de gevolgtrekking maken die hij geraden acht, wat kan leiden tot het verlies van de procedure.
Dat allemaal negeren is geen rechtsbijstand, dat is medeplichtigheid aan een heel vals frame. Bewust opgezet om een rechter op het verkeerde been te zetten en de tegenpartij te beschadigen.
Wederhoor
Dit verhaal is voor publicatie voorgelegd aan de advocaat. De raadsman herkent zich niet in het geschetste beeld.
‘Ik heb kennisgenomen van het (concept)artikel en kan mij niet verenigen met de inhoud hiervan. Van het verkondigen van leugens is beslist geen sprake geweest. Ik betwist met klem dat sprake is van tuchtrechtelijk verwijtbaar handelen
Door de zeer grote woorden die gebruikt worden en die niet worden gedragen door feiten vind ik dat er sprake is van een schending van de journalistieke zorgvuldigheid. Ik vind verder dat ik in het artikel wordt neergezet als een ‘onprofessionele’ advocaat zonder dat daar een dwingend maatschappelijk belang bij is, hetgeen een inbreuk kan vormen op mijn eer en goede naam. Zelfs als mijn naam niet wordt genoemd, kan ik worden geïdentificeerd zodra een ‘kring van bekenden’ of vakgenoten de persoon kan herkennen, zoals hierboven aangegeven’
Waarvan akte.
Waardeer dit artikel!!
Als je dit artikel waardeert en je waardering wil laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan! Je kunt mij ook met een vast bedrag per maand steunen: klik dan hier. Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.
Joh, wat een verhaal weer. Knap hoe rustig jij blijft in deze zeer onverkwikkelijke toestand. Sterkte en ga door!!!!
groet
Marjan
Gedoneerd +++++++ Goed stuk Chris