Democratie? Eigen volkswil eerst!

We hebben het allemaal meegekregen. De overwinning van radicaalrechts was een zegen voor de democratie. Het Volk had gekozen en de rest moest zich onverwijld schikken naar de wil van de ‘meerderheid’. Dag na dag benadrukten de populisten dat er een andere wind zou gaan waaien en iedereen en zijn moeder de democratie moest respecteren. Frankrijk: hold my wine.

Je moet er natuurlijk voor waken om niet steeds maar weer te schrijven over de schier onmetelijke hypocrisie van radicaal-rechts, maar de meest recente ontwikkelingen zijn ook weer niet te negeren. De verkiezingswinst van links in Frankrijk bracht immers in korte tijd in Nederland (en ver daarbuiten) een partij onbeschaamde hypocrisie naar voren waar je niet voor weg kunt kijken.

Blommestijn

Wat te denken van de dienstmaagd van radicaalrechts, Raisa Blommestijn? Het blonde propagandakanaal was er dag na dag mee bezig en hield er maar niet over op.

Kritiek op de PVV?

‘Volgens mij snappen mensen nog steeds niet dat het volk hiervoor gekozen heeft. Democratie en links: een slechte combinatie’.

La Blommestijn wreef zich iedere dag opnieuw vergenoegd in de rechtse twittervingertjes.

‘Voor links is democratie alleen wenselijk wanneer de ‘juiste keuze’ wordt gemaakt’ en ‘democratie is alleen gewenst als de uitkomst volgt die zij willen’.

Links blok

En toen bleek dat de voorspelde winst van radicaalrechts in Frankrijk werd ingehaald door Fransen die in het aangezicht van een bruine overwinning kozen voor een links blok.

Blommestijn kon het maar niet geloven en wist in haar reactie uiteraard haar xenofobie en racisme maar weer eens schaamteloos te etaleren:

‘De Fransen willen kennelijk nog meer massamigratie, nog meer onveiligheid op straat en nog meer verpaupering. Ongelooflijk’

Vlaardingerbroek

Haar zo nodig nog radicalere kwade stiefzuster Eva Vlaardingerbroek, die inmiddels onversneden en onbeschaamd neo-nazi-retoriek rondtoetert om een inkomen te vergaren, had er ook al geen woorden voor. Ze twitterde in opperste teleurstelling een foto van Jean d’Arc (een heldin van radicaal-rechts) met de tekst:

‘Pray for France’

Of God de door haar zo ongewenste uitslag even hoogstpersoonlijk terug kon draaien, want de democratie kun je natuurlijk niet overlaten aan de gewone sterveling.

Wierd Duk

Uiteraard was de onderbuik van chronisch ontevreden Nederland, opiniemaker Wierd Duk, al minstens zo teleurgesteld. Volgens de openlijk met radicaalrechts flirtende Duk zou de democratische keuze van de Fransen voor ‘islamo-links’ leiden tot nog meer destabilisatie in Europa. Geen woord, niet eens een letter, over de keuze van de bezorgde burger, geen analyse over hoe het kon dat Le Pen de aansluiting met de zo door Duk heilig verklaarde ‘gewone burger’ heeft gemist.

In zijn niet aflatende ijver om de boze medeburgers een stem te geven, weet de angry old man op de een of andere manier stomtoevallig altijd de linkse kiezer te negeren.

Sneeuwpop

De winst van links in Frankrijk liet over de gehele rechts-radicale flank het heilige gelijk van het volk als een sneeuwpop in de felle zon smelten. Nergens waren meer stevige teksten over democratie te zien. De winnaar heeft altijd gelijk? Dit is wat het volk wil? Verdwenen. Ineens bleek dat democratie voor radicaalrechts toch niet zo leuk is als het kwartje de andere kant op rolt.

Of om het met de woorden van Blommestijn te zeggen: democratie is alleen gewenst als de uitkomst volgt die zij willen.

Wilders

Geert Wilders, recent nog helemaal in zijn nopjes met de peilingen in Frankrijk en eerder als een verliefde tiener rijkelijk strooiend met felicitaties aan Marine Le Pen, deed er het zwijgen toe. Wilders was te druk met twitteren over zijn poezen.

Zoals hij ook al oorverdovend zwijgt over de peilingen van De Hond, die laten zien dat de PVV rap zetels verliest. Van de historische 50 zetels zijn er inmiddels nog 38 over in de glazen bol van De Hond.

Rechtse tranen

Met het vorderen van de dag vielen de rechtse tranen steeds harder. Op sociale media regende het klachten over het ‘oneerlijke’ districtenstelsel in Frankrijk. Van mensen die we bepaald niet hebben gehoord toen Hillary Clinton bijna drie miljoen kiezers meer trok dan Donald Trump, maar toch verloor.

Alles werd erbij gesleept om de onvrede over de democratie er bij te slepen. De rechtse tranen vloeiden rijkelijk, omdat meer dan 200 linkse kandidaten zich hadden teruggetrokken uit hun district om hun collega’s meer kans te geven.

Dat was geen democratie natuurlijk, dat was pure fraude, ook al is het in de echte wereld prima toegestaan.

Azijnzuur

De hypocrisie van radicaalrechts was weer eens pijnlijk zichtbaar. Na maanden en maanden van gebash op die ‘zure linkse lui die de democratie niet respecteren’ sloeg het in een milliseconde om naar een wild klotsend en azijnzuur bad van bruine tranen. Woest rolden de golven in de branding van disrespect voor een verkiezingsuitslag.

Laten we gewoon eerlijk zijn en deze hele dynamiek terugbrengen naar de werkelijkheid. In een samenleving leven heel veel verschillende mensen die ook heel verschillend denken over hoe je een rechtvaardige samenleving indeelt. De een meent dat de vrije markt zal leiden tot een welvarend walhalla waar iedereen met bloemetjes in het haar de liefde viert, de ander ziet meer heil in een grote overheid die de belangen van eenieder dient. Weer een ander wil alleen leven in een land waar iedereen op elkaar lijkt en diversiteit een scheldwoord is en een groot gevaar.

Feest

En iedereen mag dat vinden en uiten. Wie links is, is niet blij met een overwinning van rechts. Wie rechts is, viert het feest van de democratie niet als links wint.

Links of rechts: iedereen heeft het recht om te ageren tegen de uitslag van een verkiezing. Om teleurgesteld te zijn, de straat op te gaan, te protesteren, zijn of haar stem te laten horen. Zolang dat op een vreedzame manier kan, is daar helemaal niets mis mee.

Het is eigenlijk te gek voor woorden dat we dit nog steeds uit moeten leggen, maar: democratie wil natuurlijk helemaal niet zeggen dat je het eens moet zijn met de keuze van een ander.

Ook niet als het om een grote groep gaat die een dergelijke keuze maakt.

Waardeer dit artikel!!

Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan! Je kunt mij ook met een vast bedrag per maand steunen: klik dan hier. Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.

Mijn gekozen donatie € -
Delen

5 reacties

  1. Goed stuk, maar tja…. Radicaal aan elke zijde van het politieke spectrum zal teleurgesteld, zuur, boos (en hopelijk niet erger) reageren op een overwinning van ‘de andere zijde’. Laat onverlet de vraag of we echt blij moeten zijn met een overwinning van het Linkse blok waarin ‘ La France Insoumise’ een belangrijke factor kan worden en evengoed als bij een radicaal-rechtse overwinning een risico vormt voor bv. Europese samenwerking. Voorlopig maar even -maar ongerust- afwachten. Het zou, zeker gezien de soms forse verdeeldheid binnen het Linkse blok, wel eens een pyrrusoverwinning kunnen blijken.

  2. Lezenswaardig. Met als kanttekening dat ongeacht welke radicale kant van het politieke spectrum dan ook wint, de andere zijde waarschijnlijk altijd, zeker gezien de radicale hoek van waaruit, vol op ’t orgel zal gaan om de eigen frustratie te verwerken. Zolang t bij woorden blijft is er niet zoveel aan de hand (ook domme mensen hebben een grondwettelijk recht hun stupiditeit ten toon te spreiden), zorgelijk wordt t als het niet langer bij woorden blijft.
    Wellicht terzijde; Of we vanuit de Europese gedachte blij moeten zijn met een overwinning van een (intern verdeeld) links (gelegenheids?-)blok onder aanvoering van La France Insoumise is nog maar afwachten. Het zou wel eens een pyrrusoverwinning kunnen blijken te zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *