Home > analyse > Dna-bewijs is geen wondermiddel
Chris K.
analysejuridisch

Dna-bewijs is geen wondermiddel

Bij moord of verkrachting schreeuwen de krantenkoppen vaak van een ‘doorbraak!’ door het dna-bewijs. Of nog erger: van een ‘100% dna-match’. Dat is onzin. Dna-bewijs kan zeker helpen, maar dient wettelijk niet voor niets slechts als steunbewijs. In werkelijkheid is dna niet zaligmakend en zeker niet 100% betrouwbaar. Sterker: de betrouwbaarheid neemt af.

Het lijkt allemaal zo simpel. Er is een slachtoffer en op zijn of haar lichaam of op de plek waar hij of zij is gevonden of verkracht, wordt een dna-spoor van een verdachte aangetroffen. Dat moet dan welhaast de dader wel zijn! Simpel, maar zeker niet waar. Ook in dit scenario zijn er nog 1001 mogelijkheden die een andere kant op kunnen wijzen. Het koppelen van dna-bewijs aan schuld is het resultaat van een lange weg vol statistische hobbels en wetenschappelijke valkuilen. Waarbij de vraag zelfs is of het wel zou moeten leiden tot een dader.