Hij komt als een slungelige puber de zaal binnen en put zich meteen uit in excuses. Hij weet dat hij ‘een grote fout’ heeft begaan en dat spijt hem heel erg. Inmiddels zit hij 107 dagen in voorarrest en heeft hij geleerd dat je ook fouten kunt maken zonder de intentie te hebben om iemand te beschadigen. De samenleving zal hard over deze verkrachter oordelen, mede omdat de journalistiek de slaafs spelende jukebox van het grote onbehagen is geworden. En daar vind ik iets van.
Vooropgesteld: ik weet dat mensen die mij helemaal niet kennen en ook nog nooit ontmoet hebben weer van alles gaan denken en zeggen over dit verhaal. U kent de sleets geworden plaat wel: Chris Klomp praat pedofilie goed en is dus een pedo en meer van die onzin.
Maar dat boeit mij niet. Het is bepaald niet mijn werk als ervaren rechtbankverslaggever om mensen naar de mond te praten.
Daarvoor heb ik sinds 2002 echt te veel strafzaken gedraaid (rond de 11.000) en is mijn rug te breed. Dit soort evidente en kwaadaardige onzin glijdt van mijn schouders als warme regendruppels van een vers gewassen verendek.
Onafhankelijk
Voor mij is het niet zo ingewikkeld allemaal.
Het is namelijk letterlijk mijn werk om onafhankelijk verslag te doen van wat ik zie en hoor en dat neem ik als ervaren journalist uiterst serieus. Er zijn al veel te veel columnisten, opiniemakers en makelaars in angst die louter schrijven voor het ‘dankbare’ applaus en de domme likes van de chronisch slecht geïnformeerde medemens.
Wellicht ten overvloede: als 100% neutraal verslaggever zit ik niet in de rechtszaal om partij te kiezen. Om op te komen voor aangevers of verdachten. Ik moet er neutraal in staan en dat is iets wat akelig veel mensen vergeten.
Ze begrijpen dat doorgaans pas als hun held Geert Wilders kritisch wordt bejegend. Dan eisen ze wel ineens neutraliteit. U wil wat dat betreft niet weten hoeveel mensen op hoge toon van mij eisen dat ik wél partij kies en zelfs strafbare feiten persoonlijk veroordeel.
Niet mijn taak, mensen.
Objectief
Wat ik deze week in de rechtszaal objectief zag en hoorde (met realtwitcourt) was een jonge student die weliswaar als hoogbegaafd bekend staat, maar op sociaal gebied nog veel moet leren. Hoewel velen in hun blinde verontwaardiging over bepaald gedrag dat niet willen accepteren, zit er soms een heel groot verschil tussen kalenderleeftijd en echte leeftijd.
Soms zijn mensen van 16 jaar oud al erg volwassen en zijn mensen van 23 nog een kind.
Op een 18+ site ontmoette deze zedenverdachte een meisje van veertien jaar oud. Ze spraken samen niet over make-up of hockey, maar over seks, drugs en drank. Het meisje wilde de jongen graag ontmoeten.
Let wel: de jongen had (naar eigen zeggen) geen enkele aanwijzing dat het meisje veertien jaar oud was. Ze kwam ouder over en zelf begon hij pas op zijn 16e levensjaar met het drinken van alcohol. Daarmee viel het meisje voor hem als vanzelf in die categorie.
Kwam bij dat zijn zus van 19 jaar oud hem exact hetzelfde voorkwam als dit meisje.
Achterstand
Daar kun je van alles van vinden, maar feit is dat dit in zijn geval niet onbetrouwbaar overkomt, zeker gezien de sociale achterstand van de verdachte. Er zijn nogal wat jonge mannen die heel naïef in het leven staan, zullen we maar zeggen. En er bestaan zeker heel wat mensen die niet goed de leeftijd in kunnen schatten van jonge meiden.
Op een slechte dag ontmoeten de twee elkaar bij een groot overdekt winkelcentrum in Zuid-Holland. Die waar op drukke zaterdagen altijd een file staat van hier tot Tokio. Er wordt in de auto van de jonge man gepraat, gelachen, gedronken en gerookt.
Het meisje geeft volgens de jonge verdachte aan meer drank te willen en de jonge jongen loopt naar de winkel om meer te halen. Op een gegeven moment gaat het drankgedrag van het meisje hem te hard en pakt hij de fles drank van haar af.
Zoenen
U weet het: als de drank is in de man, is de wijsheid in de kan. Van het een komt het ander en de twee beginnen te zoenen. Volgens de jonge man legt het meisje haar hand dan op zijn been en begint ze hem te pijpen. Hij duwt haar hoofd ritmisch op en neer.
Al met al duurt het nog geen dertig seconden.
Het jonge meisje bevestigt bij de politie grotendeels het verhaal van de verdachte. Er werd samen sterke drank gedronken en gezoend, maar van het pijpen zegt ze achteraf dat dit tegen haar wil was gegaan. Ze viel in de auto in slaap van de drank en toen ze wakker werd ‘was ik hem aan het pijpen’.
Ook stelt ze dat ze wel degelijk heeft gezegd dat ze 14 was. De jonge man vertelt de rechters op zijn beurt werkelijk geen idee te hebben waar dit verhaal vandaan komt:
‘Als ze ook maar één keer had gezegd dat ze 14 was, dan had ik haar meteen thuisgebracht. Ik heb helemaal geen behoefte om te drinken met een 14-jarige’
Strafverzwarend
Het Openbaar Ministerie in Den Haag zette hoog in tijdens de rechtszaak. Er was zelfs in alle wijsheid gekozen voor een gekwalificeerde verkrachting (strafverzwarend) omdat de jonge man geweld had gebruikt door het hoofd van het meisje vast te pakken.
De aanklager kwam voor het grootste gedeelte van zijn verhaal over alsof hij een wilde, woeste verkrachter voor zich had die in een park met een groot mes in zijn handen een volstrekt onbekende vrouw had verkracht. Alleen in het laatste deel van zijn requisitoir gaf hij aan ook te kijken naar de bijzondere aard van de zaak en de bijzondere kenmerken van de verdachte.
Hij eiste uiteindelijk een (bruto) celstraf van 32 maanden.
Excuus
Begrijp mij goed: er is geen enkel excuus voor seks met een 14-jarige, zeker niet onder invloed van heel veel drank. En dat ook nog eens in een auto, waar je later mee naar huis gaat rijden. Het is allemaal terecht ongewenst en terecht strafbaar. Geen discussie over mogelijk.
Mij hoor je daar niet over.
Jonge mensen dienen we te beschermen. Er zal een straf moeten volgen.
Maar willen we als maatschappij nu echt dat deze jonge man voor jaren de bak in draait omdat hij sociaal gezien heel erg onhandig, gemakzuchtig en naïef is? Terwijl plegers van echt gewelddadige verkrachtingen vaak niet eens in voorarrest zitten?
Zonen
Misschien komt het ook wel omdat ik zelf twee jongvolwassen zonen heb. Het is zeker niet zo dat ik mijn jongens dit gedrag zie nadoen (ze hebben een wijze vader die ze levenslessen bijbrengt), maar ik denk dat ik wel wat empathischer aankijk tegen mogelijke scenario’s, die pubers nu eenmaal tegenkomen in het leven.
Tegen wat er kan gebeuren als de drank in de man zit en de hormonen rondrazen.
Kleuring
Dat maakt deze zaak op geen enkele manier een rechtvaardiging voor wat er is voorgevallen, maar het kleurt wel hoe we een zaak moeten zien en hoe we tot een rechtvaardige straf moeten komen.
Ik erger mij om eerlijk te zijn des te langer ik dit werk doe des te heftiger aan totale nitwitten die op sociale media blèren en toeteren over rechtszaken en vonnissen waar ze helemaal geen verstand van hebben.
Waar ze helemaal niet bij waren en waar ze geen kaas van hebben gegeten.
Angela’s
Ik geef u op een briefje dat als de rechtbank in deze zaak rekening gaat houden met de bijzondere omstandigheden van de zaak en de aard van de verdachte, de Angela de Jongen weer uit hun holen kruipen om schande te spreken van die naïeve (s)linkse D66-rechters. Dat zeg ik ook niet zomaar. Recent was het namelijk weer heel erg hard raak.
Er zullen weer gemakzuchtige teksten uitrollen waar Henk en Ingrid het hartgrondig mee eens zullen zijn, geschreven door columnisten die nog nooit een rechtszaal van binnen hebben gezien en geen reet begrijpen van waar rechtspraak nu echt om draait. Ik zag het laatst ook weer bij de volstrekt logische vrijspraak van de man die de 14-jarige Tamar dood had gereden.
Uitleg
In plaats van rustig en rationeel uit te leggen waar die vrijspraak op rust, gooiden de bekende makelaars in meninkjes weer olie op het vuur. En dat is de journalistiek onwaardig. Dat de goegemeente steeds bozer wordt op bepaalde zaken in de maatschappij is niet zelden te danken aan mensen die zichzelf columnist of journalist noemen, maar hun vak niet serieus nemen omdat ze liever vergenoegzaam willen baden in het klaterende applaus van de warme verontwaardiging.
Het is om hopeloos van te worden, want de doorgaans zeer goede stukken van onze club vaste rechtbankverslaggevers in Nederland worden aanzienlijk minder goed gelezen dan de domme en ongeïnformeerde columns van non-valeurs als Angela de Jong, Leon Winter, Marianne Zwagerman en Ronald Plasterk.
Onbehagen
Dat is wat de journalistiek namelijk steeds meer geworden is: een jukebox voor het grote onbehagen. Op de een of andere manier is er bij de redactie van het AD (om maar een voorbeeld te noemen) voor gekozen om serieuze maatschappelijke ontwikkelingen van duiding te voorzien door een dame die groot is geworden met zure stukjes over de norse kandidaat Henk Wortelkanaal van Boer Zoekt Vrouw of de vermeende valsheid van Gordon.
Notabene de sterk activistisch rechtse Telegraaf wist heel erg lang nog iets van tegenwicht te bieden door de ervaren rechtbankverslaggever Saskia Belleman als gezicht van de krant naar voren te schuiven. Een vrouw die wel weet waar ze het over heeft.
Nu wil ik hier Angela de Jong niet op het hakblok leggen (in het echt een hele aardige vrouw), maar ze staat wat mij betreft wel symbool voor de slaafse manier waarop wij journalisten vergenoegd over de vettig borrelende onderbuik van de goegemeente aaien.
Om ze maar tevreden te houden.
Dit klemt temeer daar het AD uitstekende misdaadverslaggevers heeft (ik weet dat, want ik heb er 10 jaar gewerkt), die toch ook met pijn in de buik moeten lezen hoe een collega hun werk verkracht.
Data
En waarom is dat eigenlijk allemaal zo?
Om er maar voor te zorgen dat chronisch boze mensen krantjes blijven kopen en om hun gegevens te verkrijgen. Het is een van de redenen waarom ik ooit de MSM heb verlaten: data oogsten is het nieuwe goud voor uitgevers, maar een verschrikking voor onafhankelijke en objectieve journalistiek.
Het is allemaal een vicieuze cirkel geworden: rechters proberen alle betrokkenen recht te doen (en dat doen ze doorgaan op een zeer hoog niveau), volstrekte non-valeurs schrijven daar vervolgens evident onjuiste columns over, de goegemeente wordt boos, journalisten die wel de nuance zien krijgen het te verduren en de karavaan trekt verder.
Op naar de volgende onterechte ophef.
Ik geef het u op een briefje. Mijn bovenstaande verhaal op deze website over een verdachte van een ‘gewone’ zedenzaak zal u nergens anders lezen. Omdat het door verreweg de meeste journalisten van de MSM niet meer wordt geschreven. In 90% van de gevallen zit ik alleen in de rechtszaal, zelfs de regionale pers komt maar mondjesmaat.
In de acht jaren dat ik in de rechtbank in Amsterdam werkte, ben ik bijvoorbeeld AT5 nauwelijks tegengekomen.
De krant dan? Er is nauwelijks ruimte meer voor in de krant. Die ruimte wordt namelijk ingenomen door de mening van mensen die nog nooit een rechtszaal van binnen hebben gezien, geen flauw benul hebben wat dubbele rechtvaardiging is en überhaupt hoe rechtspraak in de basis werkt.
Wat ik zeg: de journalistiek is verworden tot een jukebox van het grote onbehagen. En we pompen er dagelijks heel wat valse tonen uit.
Waardeer dit artikel!!
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan! Je kunt mij ook met een vast bedrag per maand steunen: klik dan hier. Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.