Ik besteed naar verhouding best veel aandacht aan haat op sociale media. Ook op mijn site. Dit komt deels omdat het raakvlakken heeft met mijn werk als (misdaad)journalist en deels omdat het ook gevolgen voor mij heeft in het echte leven. Bovendien is het ook wat raar om aandacht te schenken aan complimenten en steun. En toch ga ik dat in dit verhaal eens een keer doen. Als tegenwicht tegen de haat. Want liefde is sterker dan haat.
Het lijkt soms wel of ik op sociale media alleen maar haters heb. Overal waar ik kom vragen mensen mij op een gegeven moment wel even hoe het gaat met de haat en de bedreigingen. En die haat is er natuurlijk ook, ik draag al jaren een noodknop en heb politietoezicht, de recherche moest meerdere keren in actie komen om erger te voorkomen en er zijn inmiddels vier haters veroordeeld door de rechter. Tot celstraffen en contact- en gebiedsverboden zelfs.
Stelling
Die haat kan ik zelf goed verklaren. Ik heb online en in het echte leven een grote mond, maar ook – op mijn vakgebied – veel kennis. Ik ben niet bang om stelling te nemen en ga de wappies en de haters vrijwel dagelijks verbaal frontaal te lijf. Ik weet dat ik rap van tong ben en aardig kan debatteren. Bovendien schrijf ik over groepen die doorgaans erg impulsief, gefrustreerd en agressief in het leven staan en nou niet altijd gezegend met een bijster hoog IQ: wappies, complotdenkers en radicaalrechts.
De haat komt omdat die mensen zich onmachtig voelen. Ze hebben de woorden en de argumenten niet om mij te bestrijden en in hun beperkte denkwereld is er dan slechts ruimte voor belediging, bedreiging en haat. Ik snap dat. Het is kinderlijk gedrag. Als mama je op het matje roept en je hebt geen verweer, dan is mama ‘gewoon stom’.
Beperkt
Maar dat is maar een (beperkt) deel van mijn wereld. En dus is het ook wel eens aardig om wat inzicht te geven in het andere deel.
Ik krijg al sinds 2014 donaties van mensen die mijn werk waarderen en heb nu ongeveer 100.000 unieke bezoekers per maand op mijn website. Iedere week krijg ik hele lieve complimenten van mijn lezers. Hoewel sommige haters voortdurend toeteren dat mijn donaties draaien om aalmoezen, verdien ik er een hele goede boterham mee.
Ik doe nooit uitspraken over mijn omzet, maar kan wel zeggen dat ik al een behoorlijke tijd ieder jaar weer meer belasting betaal dan de meeste mensen aan inkomsten hebben in een jaar.
100 euro
Er zijn zelfs mensen die al jaren 100 euro doneren voor ieder verhaal dat ik schrijf, het gemiddelde donatiebedrag ligt rond de 7 euro. Per donatie. Ik weet niet hoe het met u zit, maar dat vind ik bepaald geen aalmoes. Het geeft niet alleen aan dat mensen mijn verhalen waarderen, maar ook dat ze mij steunen.
Want geen enkel verhaal is natuurlijk 100 euro waard.
Ik heb wel eens contact gezocht met een donateur die op ieder verhaal 100 euro schonk. Zijn uitleg was simpel, maar krachtig. Hij was van mening dat ik precies onder woorden bracht hoe hij over veel zaken dacht, maar het niet zo goed kon verwoorden. Hij vond het bovendien van belang dat ‘mijn’ geluid zichtbaar moest blijven in het debat en daarom steunt hij mij.
Angst
Dit hoor ik vaker. Het is best opvallend om te zien hoe mensen in het echte leven balen van alle roeptoeters en makelaars in angst, die vaak ook nog eens een groot podium krijgen door de verslaving van Hilversum en het Mediapark aan aandacht en ophef. Het is natuurlijk te gek voor woorden dat volstrekte non-valeurs als Marianne Zwagerman en Victor Vlam een groot publiek bereiken met hun evidente prietpraat en schrijnend gebrek aan achtergrondkennis.
Het steunen van ‘mijn’ waardevolle geluid hoor ik vaker. Het is ook een absolute vereiste om een succesvol donatiemodel te kunnen draaien. Mensen zijn niet gek en doneren niet zomaar, ze moeten het gevoel hebben dat ze iets lezen wat ze elders niet kunnen lezen. Iets waarvan ze vinden dat het van belang is om online te lezen.
Om onderdeel uit te laten maken van het debat.
Belang
Ik hoor de haters nu al zeggen: dus je schrijft wat de mensen willen horen? Nou nee. Ik schrijf wat ik zelf van belang vind. Zoals al veel vaker aangegeven, los van de man van 100 euro die ik sprak, weet ik helemaal niet wie er doneert. Ik kan aan de achterkant van mijn site wel zien hoeveel donaties er binnenkomen, maar niet wie doneren.
Wie mijn site een beetje leest, ziet ook dat ik mensen of organisaties bepaald niet naar de mond praat. Ik heb kritiek op het OM, de politie en de rechtspraak en deins er ook niet voor terug om stelling te nemen in het gevoelige debat rond kindermisbruik. Ondanks de bedreigingen die mij dit in het echte leven opleveren.
Aardig
De complimenten aan mij zijn niet alleen zakelijk, maar ook persoonlijk. Zeker van de mensen die mij persoonlijk hebben ontmoet. Vrijwel stelselmatig zijn mensen verbaasd dat ik eigenlijk best aardig en toegankelijk ben. Op de een of andere manier geven sociale media toch een vertekend beeld, want wie mij op sociale media goed volgt, ziet dat ik ook daar een goed woord over heb voor mensen die mij normaal bejegenen.
Mijn vermeende hardheid reserveer ik voor de haters en dan kan ik ook echt spijkerhard zijn.
Maar hoe zien die reacties aan mij er dan uit? Een kleine bloemlezing:
Held
‘Graag wil ik uitspreken dat mijn zoon en ik u zien als held! U bedient wappies van repliek en u nuanceert de extremiteiten! Ga zo door!’ (reactie op Facebook)
‘We zullen het niet altijd eens zijn, Chris, maar bij deze; je bent een goed mens. Ik zag je ooit op een congres waar ik ook sprak. We zouden elkaar in real time regelmatig in de haren vliegen, dus volg me maar niet. Maar weet dat ik je als mens zeer waardeer. Keep up the the great work!’ (reactie in privé-bericht op X).
Humor
‘Allereerst: wat een klotezooi! Ten tweede: wat een goed geschreven stuk. Om ondanks alles toch zo’n sterk stuk te schrijven, waarin realiteit afgewisseld wordt met relativering (lees: zwarte humor) en daarbovenop nog een aanbeveling aan leeftijdgenoten. Er rest mij niets anders dan een diepe buiging!’ (reactie op mijn website)
‘Door jou ben ik anders naar zaken gaan kijken. Veel genuanceerder. Je hebt mij wat dat betreft echt de ogen geopend. Ik ben fan’ (reactie irl).
‘Gek genoeg zat ik zelfs te grinniken, het stuk lezende. Maar dat is hoe jij schrijft en, denk ik ook, een goeie manier om met licht cynisme met deze materie om te gaan. Volhouden hoor, want die stukkies kunnen we niet missen!’ (reactie op mijn website).
Waarde
‘Ik vind het bizar dat jij nu kanker hebt en al die haters gewoon blijven leven. Terwijl jij gewoon echt waarde toevoegt aan het leven en die domme lui niet. Dat is zwaar oneerlijk’ (reactie in het echte leven)
‘Hoe gaat het? Ik vind het fantastisch dat je alles deelt, je hebt een grote schare volgers en persoonlijke ervaringen lezen helpt enorm als je dit meemaakt!’ (reactie op Instagram)
‘Sterkte met alles en veel bewondering voor je aanhoudende moed en kracht. En als het hoofd te donker doet (zoals ik las bij een vorig stuk), ben ik meer dan te porren voor een koffie / bier en wat geouwehoer’ (reactie op LinkedIn)
‘Chris ik ken je niet privé maar wat jij schrijft vanuit wie je bent en wat je weet uit alle ervaringen is mij zoveel – lees giga- meer waard dan wat deze aambei op de rand van de samenleving schrijft. Ik leer van je. Het gaat langzaam tijd worden om dit soort types via de kaders van fatsoen over de rand te duwen. Via wetgeving wel te verstaan. Jouw expertise’ (reactie op LinkedIn)
Geliefd
‘Chris, wat verschrikkelijk dat iemand je zoiets stuurt. Weet dat je door velen geliefd bent en, mocht de tijd daar zijn (hopelijk nog lang niet) dan zul je diep gemist worden en denken we met een goed gevoel aan je terug’ (reactie LinkedIn)
‘Weet je, ik volg je al geruime tijd en heb respect voor je openheid en je kijk op wat er speelt. Maar nu moet jij eerst zelf weer goed komen. Hou vol. Kanjer’ (reactie Instagram).
‘Weet je Chris, ik volg je nu al meer dan 10 jaar op Twitter, lang voordat ik zelf als journalist begon. Vond het altijd interessant om jouw mening te horen over bepaalde zaken, omdat je juist heel genuanceerd kan kijken..je hebt mij geïnspireerd om ook de journalistiek in te gaan. Je inspireert. Je schrijfstijl, je openheid (je artikel over je moeder blijft mij nog steeds ontroeren) nu ook weer over je kankerdiagnose. Je kan realistisch schrijven terwijl er ook nog genoeg ruimte voor humor is. Je krijgt op Twitter vaak genoeg bagger over je heen, maar toch sta je nog en dat inspireert enorm’ (reactie Facebook).
‘Bedankt voor je jarenlange verslaggeving in de rechtbanken. Met een scherpe blik en vasthoudendheid heb je misstanden zichtbaar gemaakt en complotdenkers treffend in het licht gezet. Dat verdient oprechte waardering’ (kaartje via de post).
Opportuun
En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik vind het niet opportuun om steeds over complimenten te beginnen, maar soms is het nodig als tegengewicht tegen de haat, waar ik veel meer aandacht aan schenk. Het is denk ik ook geen toeval dat ik regelmatig verzoeken krijg om iets op de radio te zeggen of in podcasts.
Ooit had ik zelfs een aparte rechtbankrubriek op 3FM.
Nu ga ik er natuurlijk geen gewoonte van maken om te schrijven over mooie complimenten. Omdat het als artikel nou ook weer niet zo heel veel toevoegt en ik genoeg andere onderwerpen in de aanbieding heb.
Maar ik vond het voor deze keer wel even aardig om wat tegenwicht te bieden aan de kansloze haters op sociale media. Ik weet natuurlijk ook wel dat de haat vaak een gevolg is van eigen ongenoegen. Van mensen die van zichzelf eigenlijk menen dat ze op de een of andere manier mislukt zijn in het leven of gewoon heel erg veel behoefte hebben aan aandacht en niet in staan zijn om die aandacht te krijgen op een positieve manier.
Met iets waar ze goed in zijn.
Verteren
Tegen die mensen zou ik zeggen: probeer te leren van de mensen die zich niet te groot voelen om een ander een compliment te geven. Om een ander het succes te gunnen. Werk aan jezelf en probeer te worden zoals die mensen. Omdat zij wel iets toevoegen aan de wereld. Ik blijf het namelijk zeggen: haat weet alleen de verzender te verteren. Het levert je niets op.
Je hebt je hart even gelucht online, maar schiet er vervolgens helemaal niets mee op. Omdat je nog steeds dezelfde persoon bent, die niets heeft bijgedragen. Niet voor jezelf en niet voor anderen. Ik durf hier zelfs wel te beweren dat de haters met iets meer verstand zich uiteindelijk zelf schuldig gaan voelen onder de constante haat die ze verspreiden.
Dank
Voor de mensen die wel aardig zijn voor mij: dank. Het doet mij veel om waardering en steun te krijgen. Zeker als het even wat tegenzit. Ik ben ook – ondanks dat ik het al vele jaren doe – nog steeds heel erg blij met mijn donateurs.
Door jullie kan ik doen wat ik wil doen en schrijven waar ik over wil schrijven. Daar ben ik iedereen die ooit een donatie achterliet zeer erkentelijk voor. Het geeft mij heel veel vrijheid en schrijfplezier en jullie hoop ik verhalen waar jullie wat mee kunnen. Verhalen waardoor mensen wellicht wat vaker goed onderbouwde meningen kunnen formuleren en waardoor ze misschien anders naar bepaalde zaken gaan kijken.
Die verhalen kan ik alleen schrijven met jullie (geldelijke) steun.
Dank daarvoor en wees niet bang: de komende honderd verhalen gaan gewoon weer grotendeels over de donkere kant van de mens.
Waardeer dit artikel!!
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan! Je kunt mij ook met een vast bedrag per maand steunen: klik dan hier. Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.
Top, Chris. Blijf alsjeblieft doorgaan zolang je kunt!