Ik krijg sinds mijn tamelijk afschrikwekkende diagnose soms de vraag of mijn leven niet op zijn kop staat en hoe ik er zelf in sta, nu ik weet dat ik ongeneeslijke kanker heb. Is dat niet zwaar om te dragen? Is je leven niet ineens helemaal gedraaid? Zie je op tegen alle mogelijke ellende in de nabije toekomst? Ben je niet bang voor de dood?
Nou, nee. Hoewel ik graag 120 had willen worden (in goede gezondheid) ben ik volstrekt niet bang voor de dood. Hoogstens voor de manier waarop de kanker mij uiteindelijk de spreekwoordelijke das om zal doen.
Het klinkt misschien gek voor iemand die nog maar 54 jaar oud is, maar hoewel een te vroege dood nou ook weer niet meteen een groot feest is (behalve voor de haters dan), heb ik er vrede mee.
Realistisch
Vooropgesteld: als de behandelingen allemaal goed aanslaan, dan kan ik maar zo nog 15 of 20 jaar mee. De dubbele hormoontherapie die ik al maanden onderga (feitelijk chemische castratie) werkt perfect (PSA-waarde is al fors gezakt) en als de chemokuren (ik begin ergens in juni) ook goed aanslaan, dan kan dat maar zo een optie zijn. Hoe realistisch dat is, weet niemand. De tijd zal het leren.
U bent zeg maar nog niet van mij af.
Maar als het onverwacht morgen over zou zijn, dan is dat ook helemaal oké. Dat klinkt misschien raar om te lezen, maar ik heb daar wel een goede verklaring voor. Al zeg ik het zelf.
Geluk
Het komt namelijk omdat ik vind dat ik veel geluk heb gehad in het leven. Mensen hebben van mij gehouden (en doen dat nog steeds) en ik heb van mensen gehouden.
Mijn meest recente ex-vriendin is een hele goede vriendin geworden en hoewel ik mijn hele leven niet wenste te geloven dat een verbroken liefdesrelatie zo mooi voort kon blijven duren in een andere vorm, is dat wel gelukt.
Daar kun je alleen maar heel erg dankbaar voor zijn.
Pad
Er zijn over de hele wereld hele mooie, integere en lieve mensen op mijn pad gekomen. Ik heb het privilege gehad om onder meer vriendschappen te sluiten in Rusland en Nieuw-Zeeland.
En dat zeg ik zelfs over mensen die ondanks dat ze jarenlang liefdevol onderdeel waren van mijn leven en zelfs dat van mijn kinderen, nu ineens niets meer van zich laten horen.
Door mijn reislust heb ik ook heel wat van de wereld gezien, oprecht prachtige (en soms lange) reizen gemaakt. Het bracht mij onder meer naar Rusland, Zuid-Afrika, Cuba, Canada, Thailand, de Verenigde Staten, Australië, Nieuw-Zeeland, Jordanië, Israël en vrijwel alle landen binnen Europa.
Denkraam
Reizen doet iets met je. Het brengt tolerantie en begrip voor anderen. Je denkraam wordt breder en je realiseert je hoe goed wij het eigenlijk hebben in Nederland. Reizen opent je ogen, je gaat anders naar dingen kijken en je leert dat Nederland niet het centrum van de wereld is en dat er culturen en volkeren bestaan die dingen anders zien en anders doen.
En het brengt je bij dat ‘anders’ niet minder of slechter is. Dat je ervan kunt leren. Het helpt enorm in je ontwikkeling als mens.
Door mijn reizen kwam ik er al snel achter dat het nog niet zo slecht is gesteld met ons land. Dat we in enorme welvaart leven. Dat ontdek je namelijk al erg snel als je als Nederlandse student tegenover een gids op Cuba verwend klaagt over de hoogte van je studiebeurs en hoort dat hij daar minstens drie maanden voor moet werken.
Je komt er ook achter als je je realiseert dat we in Nederland zo ver zijn, dat mijn zwaar depressieve en aan botkanker lijdende moeder een hele mooie en zachte dood is gestorven omdat we hier het recht op euthanasie kennen.
Werk
Ik ben daarnaast ook nog eens terechtgekomen in een vakgebied waar ik ontzettend veel aan te danken heb en waar ik met heel veel plezier al meer dan een kwart eeuw in werk.
Het brengt mij dankbaarheid om te weten dat ik tienduizenden verhalen heb gemaakt voor lokale, regionale en landelijke nieuwsmerken en ik ben er erg trots op dat ik mij uiteindelijk heb weten te ontworstelen aan bazen en baasjes, door twee succesvolle verdienmodellen te ontwikkelen.
Donatiemodellen die mij in staat stellen een mooi leven te leiden en waardoor ik (nog veel belangrijker) volledig onafhankelijk kan werken. Ik doe wat ik wil, schrijf over zaken waarvan ik vind dat ze van belang zijn en hoef (binnen de kaders van de wet en de veiligheid van mij en mijn naasten) met niets of niemand rekening te houden.
Tijd is het meest waardevolle bezit van een mens en die tijd kan ik helemaal zelf indelen. Als ik geen zin heb, werk ik niet. Als ik wel zin heb, werk ik twaalf uur per dag.
Media
Zoals gezegd: mijn werk heeft mij veel gebracht. Een paar optredens op de nationale televisie, veel spreektijd op de radio (favoriet is en blijft Spijkers met Koppen), ongeveer anderhalf jaar een eigen rechtbankhoekje bij Giel Beelen op 3FM (in de hele vroege ochtend), een prijs voor beste onlinejournalist, incidentele duider voor PowNed bij rechtszaken, een nominatie voor Gouden Freelancer, diverse optredens in podcasts en belangstelling van minstens tien uitgeverijen.
Door mijn werk ben ik in staat om onderdeel te zijn van het debat. Om mensen informatie te geven waarvan ik denk dat ze het nodig hebben om een weloverwogen en doordachte mening te kunnen vormen.
Welke mening dan ook.
Door onderbouwde artikelen te schrijven die zelfs kamervragen tot gevolg hadden.
Kinderen
Maar het met afstand allerbelangrijkste in mijn leven: ik heb (samen met hun moeder) drie prachtige kinderen op de wereld gezet, die zich ontwikkelen tot mooie, lieve, leuke en intelligente mensen.
Kinderen waar ik ontzettend veel van hou en waar ik oneindig trots op ben. Ik vind eigenlijk dat ik best wel aardig met woorden ben, maar mijn liefde voor het drietal is met geen pen te beschrijven.
Ze zijn mijn alles en gaan altijd voor.
Maanlamp
Sinds een aantal maanden heb ik bovendien een prachtige, slimme, grappige en lieve vrouw ontmoet, die om onbegrijpelijke redenen heel erg graag aan mijn zijde wenst te staan.
Zij is mijn rots in de woelige branding, mijn houvast. Een buitengewoon integere, prachtige en liefdevolle vrouw die mijn leven al verrijkt vanaf de allereerste dag dat mijn ogen haar mochten aanschouwen.
Daarnaast ben ik ook nog eens gezegend met een lieve vader, die erg nuchter in het leven staat en na de dood van zijn vrouw als een ware eindbaas al voor de tweede keer met een camper zeven weken lang door Europa trekt.
Ik zou zeggen: wat kan een mens nog meer wensen?
Ellende
Natuurlijk is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Ik ben in mijn leven verraden en ik heb zelf mensen verraden. Ik heb verkeerde keuzes gemaakt, mensen pijn gedaan die dat niet verdienden en ook het nodige leed meegemaakt.
Om te moeten zien hoe je eigen moeder langzaam wegglijdt in een bodemloze put en uiteindelijk niet meer wilde leven, is bepaald niet iets wat ik aan kan raden om mee te maken.
Ik ben van nature een erg nuchter persoon, maar dat leed was best wel pittig om te moeten aanschouwen.
Daarnaast heb is helaas ook jaren gehad waarin ik mij heel erg slecht voelde en het gevoel had door iedereen verlaten te zijn.
Haters
Hoewel ik goed om kan gaan met de onredelijke en intense haat in mijn richting en de vrijwel dagelijkse bedreigingen is dat ook een onderdeel van mijn leven waar ik nou niet meteen iedere dag om kan juichen. Het hoort helaas bij mijn persoon en mijn werk, maar dat maakt het nog niet fantastisch, zullen we maar zeggen.
Maar als ik kijk naar het volledige beeld en de kansen die ik heb gehad en heb gepakt, dan kan ik niet anders zeggen dan dat ik heel erg dankbaar ben voor mijn leven tot nu toe.
Het was (en is) een vol leven en ik geniet er met volle teugen van.
Dat ik waarschijnlijk eerder sterf dan het landelijk gemiddelde is een tamelijk hard gegeven, maar ik meen te kunnen stellen dat ik ook meer uit het leven heb weten te persen dan het gemiddelde.
Blijdschap
Begrijp mij goed: ik sta nou ook weer niet te springen van blijdschap om het tijdelijke met het eeuwige te verwisselen. Voor mijn gevoel ben ik nog lang niet klaar hier en heb ik nog heel veel verhalen te vertellen, plaatsen te bezoeken en mensen te ontmoeten.
Het is echt niet zo dat ik graag wil dat mijn vader mijn crematie moet regelen en mijn kinderen moeten meemaken dat ze zonder hun vader door moeten leven. Al weet ik dat ze sterk en stabiel genoeg zijn om dat te kunnen.
Maar het is ook gewoon een feit dat helemaal niemand weet hoe lang hij of zij nog heeft. Iedereen kan betrokken raken bij een dodelijk verkeersongeval, een terminale ziekte oplopen of in gedachten verzonken onder een tram lopen.
Ik kan echter wel oprecht zeggen dat ik tot nu toe al met al een verdomd mooi leven heb gehad en daar nu al enorm dankbaar voor ben.
Wat kan een mens zich dan nog meer wensen?
Waardeer dit artikel!!
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan! Je kunt mij ook met een vast bedrag per maand steunen: klik dan hier. Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.
Mooi Chris
Mijn partner overleed aan kanker op 11 december 2025. Wij hadden een liefdevolle relatie. Vijfentwintig jaar ‘lang’. Naast groot verdriet voel ik in gelijke mate dankbaarheid.
Chris, dankjewel voor je mooie, herkenbare artikel.
Blijf schrijven zolang je de drive hebt. Je hebt, voor mij, waardevolle artikelen geschreven. Sterkte en succes met je behandelingen. Ik wens je nog vele goeie jaren.
Raymond
Je woorden raken me Chris. Een kleine donatie, uit waardering voor je openheid en kracht. En in de hoop dat ook anderen daar steun uit halen.