Niet de journalistiek is gekleurd, maar de lezer

Het valt mij de laatste tijd steeds vaker op, de valse kritiek op publicaties in de media. Artikelen over de situatie in Gaza bijvoorbeeld, maar ook over klimaatbeleid, politieke partijen, rechterlijke uitspraken of om het even welk omstreden onderwerp. Al snel gaat het over die ‘linkse journalisten’ die er weer gekleurd naar kijken. Maar is dat wel zo?

Vorige maand was er wat ophef over berichtgeving in de Volkskrant met betrekking tot de bevrijding van vier gijzelaars door het Israëlische leger. De krant koos ervoor om (ook) aandacht te besteden aan de 240 Palestijnen die bij die actie werden gedood.

De kritiek was niet van de lucht. De ‘Hamas-gezinde’ Volkskrant stond weer eens aan de ‘verkeerde kant van de geschiedenis’.

Kwalijk

Het verwijt dat Nederlandse journalisten van een gerespecteerde krant zich zouden scharen achter een terroristische organisatie is buitengewoon kwalijk. Alsof ze tijdens de ochtendvergadering even met zijn allen hadden besloten om Hamas te steunen.

Iedereen die zo denkt heeft werkelijk geen benul hoe journalistiek in de praktijk werkt.

Het is op zich ook niet eens verwonderlijk. Omdat we inmiddels in een land leven waar er notabene binnen ons parlement over de Palestijnen wordt gesproken als een ‘nep-volk’.

Adoratie

De blinde adoratie voor een land dat volgens internationaal recht op de vingers is getikt vanwege het gevaar van genocide is schier onuitputtelijk. Zelden wordt er zo gekleurd gekeken naar een land dat al tientallen jaren een kwalijke vorm van apartheid uitvoert.

Sommige lezers zijn zo blind voor de praktijken van Israël dat iedere ‘negatieve’ invalshoek meteen gezien wordt als ‘gekleurde journalistiek’. Terwijl de keuze om (ook) 240 dode mensen te vermelden journalistiek prima te verdedigen is. Zeker als het gaat om een live-blog waar de kop telkens weer anders is.

Het is hier niet de Volkskrant die gekleurd is, maar de lezer die heel erg graag wil lezen over hoe goed en nobel de Israëliërs zijn en hoe intrinsiek slecht de Palestijnen.

PVV/FvD

Dezelfde kritiek zie je ontstaan bij kritische stukken over populistische partijen als de PVV en FvD. Het is intrinsiek aan de journalistiek om kritisch te zijn en blijven over partijen die het niet zo nauw nemen met de rechtsstaat, complete bevolkingsgroepen demoniseren, zelf niet democratisch zijn binnen de eigen partij en met bizarre voorstellen komen zoals het sluiten van alle grenzen, het afschaffen van de tbs en preventieve detentie voor asielzoekers.

Niet de kranten zijn gekleurd, maar de lezer die van geen kwaad wil weten over de eigen per definitie gekleurde politieke overtuiging. Het is namelijk die lezer die op hoge toon eist dat de journalistiek vol op het orgel gaat als het om linkse partijen gaat, maar geen onvertogen woord wil horen over de eigen helden.

Asielzoekers

Een ander voorbeeld. De cijfers als het gaat over criminele asielzoekers. Wie daarnaar op zoek gaat, kan niet anders dan concluderen dat uit onderzoek blijkt dat asielzoekers minder crimineel zijn dan de autochtone bevolking.

Zoals ik hier al eens heb opgeschreven.

Voor sommige lezers is dat aanleiding om te stellen dat de journalist in kwestie niet onafhankelijk is, niet objectief, naïef en gekleurd. Weer dat ‘linkse wegkijkgedrag’ immers.

Het omgekeerde is echter waar. Murw gebeukt door makelaars in nepnieuws heeft de lezer zelf de blinde overtuiging dat zowat iedere asielzoeker een stelende testosteronbom is en die overtuiging moet dan ook terugkomen in de publicaties in de media.

Opnieuw is het de lezer die de eigen blinde overtuiging wil lezen in de krant. Het is niet de journalist die zijn eigen overtuiging publiceert.

Klimaatverandering

Deze dynamiek komt helaas overal terug. Mensen die zeker denken te weten dat klimaatverandering niet door de mens komt (ondanks de overweldigende consensus onder wetenschappers) verafschuwen publicaties met wetenschappers die het tegendeel beweren.

Mensen die de rotsvaste overtuiging hebben dat vaccins dodelijke gifprikken zijn waar we allemaal massaal aan zullen sterven, vallen de journalisten verbaal aan die wetenschappers citeren die dat met klem en onderbouwing weerspreken. Kijk voor de grap eens naar de oneindige stroom aan bagger onder de tweets van de gerespecteerde wetenschapsjournalist Maarten Keulemans.

En stel dan nog eens dat het de journalist is die gekleurd is en niet de lezer.

Gideon

Ook bij rechtszaken zie je deze dynamiek. De kritiek is niet van de lucht als je een strafzaak tegen bijvoorbeeld Gideon van Meijeren of Geert Wilders volgt.

‘Want jullie zitten er alleen maar omdat jullie weer rechtse politici in een kwaad licht willen zetten’.

Nou, nee. Rechtbankverslaggevers volgen dagelijks rechtszaken van volstrekt onbekende verdachten en doen daar verslag van. Hoor je nooit wat over. Opnieuw is het de perceptie van de lezer die hier gekleurd is en niet de keuze van de journalistiek.

Collega’s

Ik kan wel zeggen dat ik in mijn loopbaan bij de zogenaamde MSM heel wat collega’s voorbij heb zien komen. Van lokale en regionale media tot landelijke media. Van kranten tot radiostations.

Doorgaans gedreven journalisten, maar van heel verschillende komaf en politieke gezindte.

Van links tot rechts (Wierd Duk was ooit een collega) en van christelijk tot atheïst en moslim. Met een gerust hart kan ik zeggen dat links niet de boventoon voert bij de mensen waar ik mee heb gewerkt. Als je dan toch een gemene deler moet vinden, dan is het dat het doorgaans progressieve mensen zijn.

Mensen ook met een behoorlijke studie achter de rug. Met de kennis om nuances te zien en ook op die manier complexe zaken te benaderen.

Angst

Makelaars in angst, zoals de zichzelf journalist noemende Raisa Blommestijn, verwijten ‘de media’ voortdurend een bepaald ‘narratief’ (ook al zo’n vreselijk woord) te pushen. De werkelijkheid is dat ‘de media’ voor verhalen gebruik maken van mensen die niet alleen beschikken over deskundigheid, maar ook een zekere autoriteit. Je zoekt als journalist immers altijd naar mensen die (complexe) zaken vanuit hun deskundigheid goed kunnen duiden.

Grappig genoeg zijn dezelfde criticasters juist dol op mensen die met recht een gekleurd narratief pushen, zoals Ongehoord Nederland. Die liever een ontslagen en tot op het bot rancuneuze neuroloog aan het woord laten over virussen dan een gerespecteerde viroloog.

Specifiek

Uiteindelijk is het gelukkig wel zo dat het een specifieke groep is die zo graag schermt met het verwijt van gekleurdheid. Uit onderzoek blijkt gelukkig dat de traditionele nieuwsmedia door de meerderheid wordt gezien als betrouwbaar.

Het lijkt mij dan ook raadzaam dat lezers die zo snel komen met het frame ‘gekleurde’ en ‘gekochte’ journalisten eens even goed in de spiegel kijken en zich hardop afvragen:

Zijn journalisten ‘gekleurde linkse marionetten van de macht’?

Of ben je zelf in publicaties bij voortduring louter op zoek naar bevestiging van je eigen denkbeelden en wereldbeeld?

Waardeer dit artikel!!

Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan! Je kunt mij ook met een vast bedrag per maand steunen: klik dan hier. Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.

Mijn gekozen donatie € -

 

Delen

18 reacties

  1. Wil wel meer bijdragen maar mijn budget laat het niet toe. Ga wel zo door

  2. Goed stuk weer; deze spiegel kan de lezers en kijkers niet genoeg worden voorgehouden.
    Gedoneerd. En voorts blijf ik van mening dat ‘media’ een meervoudsvorm us.

  3. We leven al 45 jaar onder een centrum rechts regime.
    En links heeft de schuld?
    Ben ik nu zo dom?

  4. Ze zijn goed bezig het vrije woord de nek om te draaien, zoals al lang gebeurt in heel veel landen. Goed om het te benoemen. Iemand moet het doen. Bedankt Chris.

  5. Zeer goed stuk! Erg inzichtelijk en doorprikt alle valse argumenten van aanhangers van het extreem rechtse gedachtegoed..

  6. Zeer goed stuk! Erg inzichtelijk en doorprikt alle valse argumenten van aanhangers van het extreem rechtse gedachtegoed..

  7. Chris Klomp en Maarten Keulemans, beide ooit journalist van het jaar. Beide geen wetenschappelijke achtergrond, beide nooit (noemenswaardig) academisch onderzoek uitgevoerd. Maar beide hebben de illusie dat ze een bepaalde positie hebben waarbij ze met een “draadje” op X peer reviewed onderzoeken met enkele zinnen te niet kunnen doen. Zonder zelf onderzoek te doen denken deze heren dat hun oneliners op X voldoende is om degelijk onderzoeken te ontkrachten. Maar dat de niet onderbouwde MENING van Chris Klomp en co. niet als feit wordt geaccepteerd ligt dus niet aan het niveau van de volstrekt objectieve Chris en co. maar juist aan “het feit” dat de specifieke lezer gekleurd is. Wat is de Nederlandse journalistiek toch van een bedenkelijk en bedroevend niveau als personen als Chris en Maarten dergelijke titels ontvangen. Maar dat is slechts mijn mening.

  8. Geachte, veel dank voor de ondersteuning van mijn verhaal. Als ik het goed begrijp, dan meent u dat alleen voormalige voetballers mogen schrijven over het Nederlands elftal en alleen ex-artsen over medische zaken.

  9. Objectiviteit bestaat niet, Jij hebt nu eenmaal een mening en jij bent vrij om jouw mening te delen met anderen. Maar ga niet doen alsof jij 100% feitelijk juist en volstrekt objectief bent en enkel de ander een gekleurde mening heeft.

  10. Journalistiek is nu juist een vak omdat je je mening geen rol laat spelen. Ik heb ook een mening over moord of kindermisbruik, maar dat staat een neutraal verslag over die onderwerpen niet in de weg.

  11. Heel dit artikel staat vol met suggesties en jouw mening Chris! Je ventileert bij zowat elk artikel en elke tweet jouw eigen mening. Dat je zegt dat jij jouw mening geen rol laat spelen is werkelijk waar lachwekkend!

  12. Eerlijk gezegd vind ik je reactie dodelijk grappig Zeno. Omdat je zonder het zelf door lijkt te hebben precies het punt maakt dat Chris aanhaalt.

    Chris schrijft ergens over en het bevestigd niet aan het wereldbeeld dat je hebt.

    Je hoeft als journalist geen wetenschappelijke achtergrond te hebben om je met wetenschap bezig te kunnen houden.
    De reden hiervoor is dat je op de journalistiek-opleiding VEEL les krijgt in het lezen van onderzoek.

    Om de feiten erin te duiden, maar ook om te zien of het onderzoek wel valide is.

    Juist daar gaat het bij sommige media, bij sommige specifieke onderwerpen fout, maar gebeurd precies wat Chris zegt.

    Er is bijvoorbeeld een onderzoek van Sarah Burke (onderzoekster bij het UMCG), die continue maar uitspraken doet over de behandeling van een endocrinoloog.
    In dit geval namelijk de medicatie bekend onder de verzamelnaam GnRH-analogen/GnRH-antagonisten.

    Bij het algemene publiek staan deze medicijnen beter bekend als puberteitsremmers.

    Sarah Burke lichtte uit het TRAILS-onderzoek in de regio Groningen (een onderzoek met meer dan 2700 deelnemers) 1 simpele vraag.
    “Ik wens van het andere geslacht te zijn”.

    Dat vormde de basis voor haar “onderzoek”. Ik zet het nadrukkelijk tussen aanhalingstekens, want er klopte niets van.

    In het handboek voor psychologen, de DSM, staat een uitgebreidde lijst met 7 criteria op basis waarvan we genderdysforie beoordelen.
    Voor kinderen en volwassenen is er een vereiste van 5 van die criteria aan de hand waarvan betrouwbaar vastgesteld wordt dat een transkind genderdysforie ervaart.

    (Even voor de duidelijkheid: fysieke klachten die een somatisch pijnbeeld opleveren staan ook in de DSM, een blindedarmontsteking bijvoorbeeld ook.)

    Maar Sarah Burke, een psychologe werkzaam bij een universitair ziekenhuis met een genderpoli, interesseerde die diagnostische benadering geen moer.

    11% van de 11-jarigen die “Soms” beantwoordde in het TRAILS onderzoek (Waar zij de statistieken van gebruikte, of ik zou bijna zeggen misbruikte, gezien de conclusie die ze deed), was op het 26ste levensjaar gereduceerd tot een groep van 4%.

    Het TRAILS onderzoek, nog Sarah Burke’s onderzoek was niet op zoek naar transkinderen (dat stelt ze zelfs ZELF in de samenvatting, en het staat ook in het onderzoek zelf).

    Toch gaat het na de inleiding 3 pagina’s lang over de desistance van transkinderen.
    Een gigantische berg onderzoeken die wordt geciteerd vormt daar een grote basis.

    Op pagina 3 staat pas dat de onderzoekers (er waren er meer dan Burke, maar Burke speelt hier in Nederland een eigenaardige rol in het, naar mijn mening, anti-trans debat) geen transkinderen hebben gezocht.

    Hun controlegroep deed dat ook niet: die zochten ze zelfs EXPLICIET bij een psychologie-afdeling… Dat is geen controlegroep, maar gericht zoeken naar een groep waarvan je kunt zeggen “Zie je wel!”

    Aan dit onderzoek werd door die groep van 11% op 11-jarige leeftijd de conclusie verbonden dat “gendertwijfels” vaak gewoon overgaan.
    Gezien in het licht van het felle anti-trans debat dat onze overheid aan het voeren is bij monde van vooral FvD, JA21, NSC, BBB, PVV, met de BBB en NSC natuurlijk deels als nieuwkomers is dat best zorgelijk.

    Bij deze partijen leeft al jaren het idee dat deze kinderen “beschermd” moeten worden.
    Gisteren was er een anti-trans conferentie in het VU, en daar zou (ik hou nog steeds een slag om de arm) Rosanne Hertzberger van het NSC zijn opgedoken.

    Die heeft op 15 februari het medisch beroepsgeheim van transkinderen geprobeerd in te trekken: ze wil hun medische gegevens hebben.
    Want iedereen weet dat extreem-rechtse politici veel beter zijn in het beoordelen van zorg dan een deskundig arts.

    Op vragen die ze toen kreeg van oppositiepartijen D66 en PvDA-GroenLinks, stelde ze dat ze niets aan de zorg voor deze kinderen wilde veranderen.

    Dat is raar, want ze ijverde nogal hard voor het ook in Nederland meer terughoudend zijn in het toepassen van deze zorg.

    Bij dit soort nieuwsberichten zie je vrij gauw dat er mensen bovenop springen die met zeer extreme standpunten komen:
    “GOED ZO, Afblijven van de kinderen, eindelijk wordt het gezegd!”

    Dat het NSC met haar transfobische moties een groep van minder dan 0,000006% van de Nederlandse bevolking per jaar wil raken, en dat die mensen niet weten dat die groep zo godsgruwelijk klein is, interesseert ze niks.

    De NOS heeft, in bijvoorbeeld NOS Stories of NOS op 3 ook gelukkig de betere, positievere benadering van dit onderwerp vertoond.
    Dat levert dan al gauw “De linkse kliek promoot weer kindermishandeling natuurlijk! En de mainstream media werkt natuurlijk mee, zoveel mogelijk kinderen onvruchtbaar maken!!!” als soort opmerking op .

    Maar toen er over het onderzoek van Sarah Burke door dezelfde NOS bericht werd?
    “Zo, de mainstream media wordt wakker. Goed gedaan NOS!”

    Ik denk dat het wel een vrij goed voorbeeld is van hoe de media daar wél een steek liet vallen, maar ik kan echt alleen maar hopen dat dat het gevolg is van een absoluut gebrek aan kennis over het onderwerp, en niet bewust gedaan is.

    Zie je hoe het plotseling erg uitmaakt hoe de lezers ergens in staan?
    Past het niet in hun belevingswereld = de NOS kut.
    Is het een bericht “dat bewijst wat ik altijd al dacht?” = de NOS fantastisch…

  13. Hallo Iris. Dan lees maar eens meer reacties van Chris op X en meer artikelen van hem. Hij is objectief.

    Past het in Chris zijn belevingswereld dan ben je volgens Chris snel een wappie of extreemrechts of whatever hij je noemt. Terecht.

    Zoals bij de meeste journalisten.

    Dat juist hij de lezer gekleurd noemt en niet de journalist is terecht!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *