Oprecht dank aan de wappies

Dit weekeinde verscheen een tamelijk lang interview met mij op de site van RTL Nieuws. Over mijn ongeneeslijke ziekte en mijn diep gevoelde strijd tegen desinformatie en nepnieuws. Nu zit ik nog een beetje bij te komen van alle reacties. Ik had niet verwacht dat het stuk zoveel impact zou hebben. Zowel zeer positief als zeer negatief. Maar wat zegt dat eigenlijk allemaal?

Ik heb in mijn loopbaan sinds 2001 veel vaker in de media gestaan. In de rechterkolom van deze site staat een selectie van interviews, optredens en podcasts. Meestal word ik uitgenodigd voor mijn kennis als erkende journalist, soms om mij als persoon. Zoals bijvoorbeeld bij NPO1 met Mischa Blok en recent in het Dagblad van het Noorden en het tijdschrift Nieuwe Revu.

Meest bekeken

Maar op de een of andere manier was dit persoonlijke interview toch anders. Het stond afgelopen weekeinde lange tijd in het lijstje ‘meest bekeken’ en werd een Tip van de Redactie. Na een paar uur gaf de redactie aan dat we de 150.000 lezers waren gepasseerd.

Er kwam daarnaast een tsunami aan reacties los online.

En dat vind ik altijd fascinerend om te volgen en ook om over te schrijven. Niet omdat het om mij gaat, maar omdat het een bredere trend laat zien en omdat het iets zegt over wie wij als mensen zijn en hoe we ons in het digitale domein gedragen.

Om met het allerbelangrijkste te beginnen: er was en is veel steun en liefde. Mensen die ik nog nooit heb ontmoet gaven aan dat ze inspiratie kregen van mijn houding en werk en hoopten dat ik nog jaren zou leven, ook omdat ze mijn verhalen niet wilden missen. In die onvoorwaardelijke steun zit een rode draad: mensen waren oprecht blij dat ik de wappies, complotdenkers en andere idioten tegengas geef.

Donatiemodel

Voor mij geen verrassing: ook dit geluid hoor ik al veel langer en het is een van de redenen dat ik al zoveel jaren met een donatiemodel kan werken. De simpele waarheid is namelijk dat een dergelijk model alleen werkt als mensen de overtuiging hebben dat een journalist meerwaarde kan bieden. Laat dat gezegd zijn.

En dan is daar de andere kant. Waar ik al eens eerder over schrijf. Omdat het iets zegt over de maatschappij waarin wij leven. Het is bijna schizofreen om te lezen hoe ontzettend lief en vol medeleven mensen kunnen reageren versus de domme haat, die er ook is. De scheidslijn verloopt bijna zonder uitzondering langs de lijn van integere, goed opgevoede en succesvolle mensen naar gefrustreerde, rancuneuze en mislukte asocialen.

Wappies

Uiteraard hingen de ‘oh zo vreedzame’ wappies uitgebreid de vlag uit over mijn naderende dood. Ze lieten ook vergenoegd weten dat mijn overlijden karma is en het allemaal niet snel genoeg kan gaan. De meermalen veroordeelde complotdenker Micha Kat kwam vanuit Zuid-Amerika bijna klaar toen hij op video schreeuwde dat ‘die Klomp met zijn kop vol kanker’ gelukkig dood zal gaan.

Geestelijke armoede, onmacht, frustratie en rancune in één heel erg triest beeld gevangen. Veel harder kun je als mens niet falen.

Hier en daar hoopten mensen dat het ook nog eens een langzame, pijnlijke dood gaat worden. Beetje verwarrend wel. Wat is het nou? Snel of langzaam? Make up your mind, zeg.

Doldriest

De redactie van RTL moest op een gegeven moment zelfs wat al te doldrieste reacties op X en Facebook weghalen. Ik had dat zelf overigens wel verwacht, want ik heb al zeker 15 jaar ervaring met gestoorde wappies, die het woord liefde nog niet eens herkennen als ze struikelen over een Valentijnskaart, waar het 30x vetgedrukt op te lezen is.

Hoewel je normen en waarden natuurlijk al niet al te hoog zijn als je iemand die je helemaal niet kent en nooit hebt gesproken zonder enige aanleiding dood wenst, vind ik het ergens ook wel mooi.

Waarom?

Bevestiging

Omdat het naadloos aansluit bij wat ik vaak stel over wappies. Het vormt een bevestiging voor wat ik al die tijd al beweer. Wat dat betreft schieten de wappies ook nu weer zichzelf stevig in de voet. Ze keren zelf hun eigen spiegel pijnlijk duidelijk naar de buitenwereld.

Verreweg de meeste wappies blijken namelijk opnieuw helemaal geen eerzame en ‘slechts ongehoorde’ burgers die ‘slechts kritisch’ zijn en ‘slechts vragen stellen’, maar simpelweg weer eens hele kleine, gefrustreerde en diep rancuneuze lieden.

Met een stevige achterstand tot gezond denkvermogen.

Andersdenkenden

Lieden die hard schreeuwen dat ze als ‘andersdenkenden’ tijdens corona zo ‘oneerlijk’ in de hoek werden gezet, maar moeiteloos mensen die de feiten wel kennen (en die ook nog eens goed over kunnen brengen) voor dodelijke tribunalen wilden slepen en volop bedreigden en intimideerden.

Waarbij ze ook nog eens als ‘zelfonderzoekers’ volledig kritiekloos achter een gesjeesde dansleraar uit Rotterdam aan slenterden.
Ik zeg het u: zelfs nu Willem Engel al lang en breed met de ingezamelde donaties naar het buitenland is vertrokken en als een halve vastgoedkoning zijn slaafse discipelen van weleer uitlacht, adoreren ze hem nog alsof ie dagelijks een nestje pluizige kittens redt.

Mijn gedachten gaan dan onwillekeurig terug naar het antwoord op de vraag hoe het toch kon dat akelig veel mensen in de jaren ’30 het pad kozen van een man met een klein snorretje en een brandend verlangen om af te rekenen met zijn vijanden.

Excuses

Nog niet zo lang geleden maakte een politicus zonder ruggengraat en een huisarts met gewetenswroeging excuses aan de wappies. Ik snap dat niet. Sterker: ik noem dat zelfs onbegrijpelijk.

Onder de schaamlap van ‘kritisch’ en ‘wakker zijn’ verloren de wappies en de complotdenkers zich jaar na jaar laf online in diep asociaal en zelfs strafbaar gedrag. Ze werden de vleesgeworden domme reaguurder, die met twee jaar MBO en een zwemdiploma de wereld wel even zou vertellen hoe een virus zich gedraagt en wat we wel en niet moesten doen.

Tegen de pandemie van de domheid is geen vaccin bestand.

Betekenis

Even had hun onbetekenende leventje driehoog achter ‘betekenis’. Ze vonden elkaar in een gezamenlijke vijand en staken eensgezind en met een sardonisch genoegen de coronabrandslangen lek, om zo de bestrijding van het covidvuur te hinderen. Terwijl ze onze redders dagelijks met volle overgave als ware ‘strijders’ in het gezicht spuugden.

Op het moment dat de wetenschap dag en nacht bezig was ons uit een dodelijke pandemie te trekken en we in de avond massaal applaudisseerden voor onze hulpverleners, gooiden zij met het schuim rond hun verbeten lippen denkbeeldige stenen naar onze redders.
Ik kan het niet mooier maken dan het is en we moeten immers toch de zaken benoemen: dit zijn dus de mensen die zonder blikken of blozen schaamteloos hun volle asbak voor het verkeerslicht op het asfalt flikkeren en na een mooie zomerdag het strand achterlaten, bezaaid met hun plastic afval.

De mensen zonder moraal en geweten.

Schijt

Zij die schijt hebben aan anderen en alleen gaan voor hun eigen genot en behoeftes. De door Geert Wilders zo aanbeden Henk en Ingrid, die de godganse dag afgeven op gelukszoekers, maar zelf niet verder komen dan een uitkering, een puut shag en Aldi-bier. De mensen die zes jaar na dato nog volop in een alle verterende haat zitten omdat ze even geen borreltje konden halen in de kroeg of geen goedkoop Chinees plastic konden kopen op de Tupperware-party van tante Sjaan.

En ik vraag mij af: Hoe machteloos moet je je wel niet voelen als je je grootste criticaster dood wil hebben omdat je hem verbaal niet de baas kunt? Heel erg machteloos. Dan ben je definitief door argumenten heen die je toch al niet had.

En dit geldt ook helemaal niet alleen voor mij. Door mijn ziekte en verkorte leven sta ik nu even tijdelijk in de belangstelling. Waait wel weer over.

Van Dissel

Maar kijk maar eens naar de ongeremde bagger die mensen als Marc van Ranst, Anthony Fauci, Marion Koopmans, Maarten Keulemans, Jaap van Dissel (die zelfs volledig ten onrechte werd verweten kinderen satanisch te vermoorden) en vele anderen dagelijks online over zich heen gestort krijgen.

Van die mensen moesten er een paar zelfs beveiligd worden. Held Marc van Ranst kon met gezin en al naar een safe house vertrokken omdat een gek gemaakte, geradicaliseerde ex-militair hem op de korrel had. Aangejaagd door engnek Willem Engel. Marion Koopmans vroeg al eens aandacht voor de talloze bedreigingen, Anthony Fauci zelf kwam haar te hulp. Jaap van Dissel kreeg 24/7 persoonsbeveiliging toen het criminele trio Kat/Knevel/Raatgever een lastercampagne begon.

Verantwoordelijkheid

En waarom? Slechts omdat ze dus wél verantwoordelijkheid namen voor ons welzijn in een donkere periode, zich de blubber werkten en het aandurfden om de waarheid te vertellen.

Wat mij wellicht nog het meest stoort. Dit zijn allemaal mensen die met inzet, kennis en kunde wél iets van hun leven hebben gemaakt. En ook allemaal mensen die niet laf in een hoekje wegkruipen en staan voor wat ze zeggen. Met naam en toenaam. Ondanks de gemakzuchtige, dagelijkse, hatelijke en onophoudelijke laffe drek van idioten.

Het geeft mij wat dat betreft opnieuw een ontluisterend beeld van hoe akelig veel mensen werkelijk zijn: we kunnen dapper blijven beweren dat de meeste mensen deugen, maar de realiteit is dat akelig veel mensen alleen onder voorwaarden deugen.

Iets wat met name rechtbankverslaggevers al heel snel leren natuurlijk.

Maar laat ik niet te negatief zijn.

Liefde

Want ik vind ook dat steeds weer blijkt dat liefde sterker is dan haat. En dus dank aan alle mensen die met steun en liefde hebben gereageerd. Wij zijn met meer. Ook als ik straks dood ben.

Wat ik nog niet ben, dus wen er maar aan dat ik nog wel een paar jaar zal blijven ageren tegen domheid, onkunde, bewuste onwetendheid en asociaal gedrag. Omdat het meer dan ooit nodig is.

Dat ik er daarbij soms met gestrekt been in ga, is een feit. Maar dat heeft altijd een reden. Ik geef de energie terug die ik krijg. Zoals ik niet alleen telkens uitleg, maar zoals ook gewoon te zien is als je eerlijk naar mijn tijdlijn kijkt.
Want ik zie wel wat sommige van jullie doen.

Tikken

Jullie geven op straat schreeuwend een nietsvermoedende voorbijganger zes tikken, wachten tot je een tik terugkrijgt, plaatsen vervolgens de beelden van die enkele tik online en schreeuwen dan heel hard dat jullie aangevallen worden.

Cry me a river.

Ik eindig met mijn boodschap in het verhaal van RTL Nieuws.

‘Mijn strijd komt voort uit oprechte boosheid om desinformatie en nepnieuws. Ik vind het dé primaire taak van de journalistiek om juiste informatie te bieden. Zodat iedereen zijn eigen mening kan vormen. Welke mening, dat maakt me echt helemaal niks uit, als ze het maar doen op basis van de feiten, en niet op basis van desinformatie’

Adem

En geloof mij: daar ga ik mee door tot mijn laatste adem. Dat heeft namelijk niets te maken met je tijd ‘verdoen’ met onbelangrijke wappen:
Het is in mijn volste overtuiging een wezenlijke bijdrage die wij allemaal zouden moeten leveren om het veelkoppige monster van gevaarlijke propaganda en nepnieuws te onthoofden.

Dus wen er maar aan dat ik er nog ben.

En lieve wappie, ga vooral zo door. Onbewust bevestigen jullie steeds weer opnieuw mijn verhalen.

Waardeer dit artikel!!

Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan! Je kunt mij ook met een vast bedrag per maand steunen: klik dan hier. Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.