Wappies en complotdenkers worden nogal eens vervolgd door het Openbaar Ministerie. Niet omdat ze ‘de waarheid spreken’, maar omdat ze stelselmatig kwaadaardige strafbare feiten plegen en dus te maken krijgen met vervolging. En dan volgt steeds opnieuw hetzelfde patroon: als kleine kinderen traineren en frustreren. Een tijdje terug schreef ik een verhaal over hoe de rechtspraak niet ingericht is op dit soort clowns. Dit is het vervolg.
De rechtspraak in Nederland werkt met democratisch tot stand gekomen regels, rechten, wetten en waarborgen. Het recht bijvoorbeeld om te wraken als je oprecht meent dat een rechter vooringenomen is. Of om uitstel te vragen als je écht geen tijd hebt.
Het is allemaal gebaseerd op de rede en de rationaliteit, op valide en steekhoudende argumenten.
Dat je als verdachte of gedaagde rechten hebt, is een groot goed. Maar het ziet wel op volwassen mensen die oprecht en integer gebruik maken van die rechten, doorgaans met steun van kundige advocaten die de regels kennen én erkennen.
En niet op dreinende lasterwappies die aanhoudend en bewust misbruik maken van wetten en regels. Ik zal wat voorbeelden geven:
Bosman
Alice Bosman, het blonde lasterkanon uit Doetinchem. De vrouw die zich ten onrechte uitgeeft voor ex-rechercheur en meent dat de halve wereld bestaat uit satanische kindermoordenaars en kindermisbruikers. Ze doet naar eigen zeggen al zes jaar onderzoek en verhaalt over tienduizenden seksueel misbruikte kinderen in tunnels in Nederland, maar ze heeft nog geen kind gered.
Wellicht heeft ze last van tunnelvrees, wie zal het zeggen?
Ondertussen lastert de vrouw dagelijks over van alles en nog wat. Bosman is inmiddels zo geradicaliseerd en paranoïde dat ze denkt dat PostNL in opdracht van de Staat haar post opent en controleert. Toen haar paard tijdens een uitje in het bos in een kuil stapte, zag Bosman dat als een aanslag van de Staat op haar leven. En toen ze in het uitgaansleven wat misselijk werd, had een geheim agent iets in haar drankje gedaan.
Bent u er nog?
Smaad
Het Openbaar Ministerie (OM) vervolgt haar (nadat ze eerder civiel al was veroordeeld) voor smaadschrift, mishandeling (van familie) en opruiing en die zaak duurt en duurt en duurt.
Dat komt onder meer door een bizarre wraking:
Alice Bosman wraakte de rechters omdat ze een eed hebben gezworen aan het koningshuis en volgens haar zit het koningshuis vuistdiep in het satanisch kindermisbruik, dus zijn rechters niet objectief.
Tsja. Hoe Bosman dan andere rechters wenst, is mij een raadsel. Want ze hebben die eed of belofte allemaal afgelegd.
Uiteraard werd (na een te lange vertraging) de wrakingspoging onverkort afgewezen, maar de wrakingskamer in Arnhem verzuimde Bosman een wrakingsverbod op te leggen. Waardoor ze straks opnieuw haar strafzaak kan frustreren.
En reken maar dat dit gaat gebeuren. Mensen als Bosman menen dat iedereen verantwoording aan hen af moet leggen, maar ze hebben daar zelf geen enkele trek in.
Wel de rechten, niet de plichten.
Van der Pols
Ander voorbeeld: complotdenker Fleur van der Pols. Een 32-jarige vrouw uit Rotterdam die in ongeveer anderhalf jaar tijd een bizarre hoeveelheid leugens en bedreigingen de wereld in heeft geslingerd. Ze kreeg stopgesprekken van zowel de politie, het Openbaar Ministerie als de NVJ, werd twee keer aangehouden voor verhoor, uit de NVJ gezet wegens bedreiging en belaging, kreeg een contactverbod, spreekverbod en een gedragsaanwijzing en zat twee dagen in de cel.
Maar ze gaat gewoon door.
Zelfs nadat ze een civiele zaak snoeihard verloor (ze moest onder meer rectificeren en kwalijke leugens weghalen), negeerde ze dat zeer heldere vonnis, waardoor ze nu 25.000 euro aan dwangsommen moet betalen aan een van haar slachtoffers. Uiteraard weigert ze dat en stapte ze naar de rechter on bezwaar aan te tekenen, want verantwoording afleggen is niet wat dit soort mensen doet. Een volledig gebrek aan zelfinzicht kan erg desastreus zijn.
Ze verloor het bezwaar op alle fronten, maar overweegt ook daar weer bezwaar tegen aan te tekenen.
Daar komt bij dat ze op een gegeven moment opzichtig haar advocaat Simon van der Eijk op sociale media ontsloeg en haar heil zocht bij een jurist die haar niet zelf bij mag staan omdat hij door wangedrag al heel wat jaren geen advocaat meer is.
Strafrechter
Naast het al verloren civiele traject, vervolgt het OM in Oost haar sinds enige tijdens wegens smaadschrift (meermalen gepleegd), bedreiging (meermalen gepleegd) en doxing. U raadt het al: Van der Pols doet er alles aan om haar zaak te traineren. Hoewel ze al maanden weet dat ze vervolgd gaat worden, heeft ze naar eigen zeggen ’te weinig tijd’ voor de voorbereiding.
Opvallend, want ze heeft tijd genoeg om tientallen naar mijn mening valse en kansloze aangiftes in te dienen, alsmede futiele tuchtklachten tegen meerdere advocaten. Let wel: tegen advocaten van haar tegenpartij. Als haar eigen advocaat een tuchtklacht aan de toga krijgt, schreeuwt ze moord en brand…
De opstelling van Van der Pols over de strafzaak slingert net als haar lasterlijke pennenvruchten alle kanten op.
Het ene moment stelt ze dat de strafzaak haar helemaal niet boeit, een dag later is het de rechtszaak van de eeuw.
Getuigen
Omdat Van der Pols kennelijk een maand nodig heeft om een A4’te verweer te schrijven, probeert ze dus op alle manieren haar strafzaak uit te stellen.
Zo diende ze een verzoek in tot het horen van getuigen, maar de rechtbank wees dat af. Niet zo gek, het dossier is simpel: het bewijs bestaat letterlijk uit screenshots en audio-opnames van wat ze zelf heeft gezegd. Sterker: ze erkent dat ook grotendeels in het openbaar. Zo stelde ze dat ze mij had bedreigd en smaadschrift had gepleegd.
Op een gegeven moment schreeuwde ze zelfs dat de politie haar op moest pakken, omdat ze ‘veel ergere dingen’ deed dan haar collega complotwappies (die wel waren opgepakt).
Laster
Daar kwam nog eens bij dat ze recent toegaf gelogen te hebben bij de politie over een door haar gepubliceerde email (over vermeend door mij gepleegd kindermisbruik), waardoor ze indirect erkende laster te hebben gepleegd. Omdat ze nu in het openbaar aangeeft dat ze wel wist dat de inhoud van de mail niet waar was…
De afwijzing van de rechtbank was uiteraard ook tegen de zere stelten van Van der Pols. Ze diende op hoge poten een bezwaar in tegen die afwijzing en de rechtbank maakte vervolgens schaarse tijd en ruimte vrij om op 22 oktober dat bezwaar te behandelen.
Uitstel
Ook dat was niet goed genoeg voor Van der Pols. Hoewel ze helemaal geen vast werk heeft en alle tijd om iedere scheet op Telegram te zetten (ze werd eerder tot twee keer toe van X geschopt en mag ook niet terugkomen) klaagde ze wederom dat ze niet genoeg tijd had, waardoor de rechtbank andermaal over het hart streek en de behandeling op 10 november stelde.
Een dag voor de strafzaak tegen haar.
Pas later kwam de rechtbank er achter dat dit niet handig was qua tijdsverloop en dus werd de strafzaak op voorhand aangehouden. Dit om meer tijd vrij te maken voor de behandeling van dat verzoek tot het horen van getuigen.
Dan zou je denken: een integere verdachte knijpt in haar handjes bij zoveel geluk en neemt het serieus. Maar niet Van der Pols. In een enkel bericht gaf ze aan op 10 november helemaal niet op te zullen komen dagen. En ook niet tijdens de inhoudelijke behandeling van haar zaak.
Toevallig was ik op 10 november op de betreffende rechtbank en ik heb haar inderdaad niet gezien. In een zelfde adem door noemde ze overigens de politie, het OM en de rechtspraak corrupt.
Nee, dan boeit de strafzaak je echt helemaal niets…
Misbruik
Van der Pols schreeuwt zelf voortdurend dat er in haar zaken sprake is van ‘misbruik van het recht‘, maar dát is pas misbruik van het recht. Ze krijgt het zelfs voor elkaar om te klagen over ‘langdurige procedures’ in een zaak (haar eerste, dus hoezo meervoud?) waar ze nota bene zelf uitstel voor vroeg.
Een barrage aan kansloze aangiftes en een reeks domme klachten tegen advocaten en journalisten, dat noem je dus echt misbruik van het recht.
Voorbeeld: Norbert Dikkeboom (een van haar slachtoffers) vertelde op X netjes dat hij gijzeling (als juridisch middel) als optie ziet als Van der Pols haar inmiddels verbeurde dwangsommen (25.000 euro) niet dokt. Een logische stelling, aangezien de vrouw er alles aan doet om te voorkomen dat ze moet betalen. Zelfs een schikking (waarbij ze minder dan 25k zou betalen) weigerde ze.
En hop: Van der Pols draafde naar de politie om aangifte te doen van: vrijheidsberoving (nee, dit is geen grap). Heel bijzonder, want mevrouw tettert bij herhaling dat politie en rechters corrupt zijn. Waarom dan daar je heil zoeken?
Modus
Bij Van der Pols is dit alles inmiddels een vast patroon.
Bij het tegen haar aangespannen kort geding kwam ze zonder advocaat, stelde ze dat ze te weinig tijd had en toen de rechter haar verzoek tot uitstel terecht afwees (want alle termijnen waren keurig in acht genomen), wraakte ze de rechter wegens ‘misbruik van het recht’ (nee, dit is geen grap).
Om het wrakingsverzoek te kunnen behandelen moest ze van de rechter een advocaat zoeken (wettelijk verplicht), waarna die advocaat vervolgens een dag voor het aflopen van de deadline het wrakingsverzoek introk.
En dan schaamteloos tetteren dat procedures zo lang duren..
Dat heeft dus niets meer met rechten te maken, maar alles met traineren, frustreren en treiteren.
Ondertussen lastert de ‘dame’ vrolijk door. Onder meer door naar mij te refereren als ‘staatsjournalist’. Voor de goede orde: we hebben in Nederland geen staatsjournalisten, wel mensen die zich zonder relevante opleiding, werkervaring en werkgever ten onrechte voordoen als journalist, zoals Fleur van der Pols.
Het is geen toeval dat de NVJ niet van zins was om de dame een perskaart te verstrekken.
Fakkeldreiger
Dan hebben we ook nog Max van den Berg, de fakkeldreiger die zowel Sigrid Kaag als Joris Demmink bedreigde en daarvoor ook werd veroordeeld tot een celstraf. De schizofrene complotdenker kwam in de problemen toen hij meerdere mensen volledig ten onrechte in de hoek van het kindermisbruik drukte (en dat tot op de dag van vandaag wenst vol te houden).
Die mensen pikten dat niet, deden aangifte en als sneeuw voor de zon verdween de grote mond van Max.
Hij nam laf de benen naar het buitenland, maar toen hij werd veroordeeld (de rechtbank verdubbelde de strafeis van het OM), ging hij subiet in hoger beroep. Vanuit het buitenland.
Ik heb dat altijd merkwaardig gevonden: wel je rechten opeisen, maar niet je plichten.
Niels Hoekman
Weer een klassiek voorbeeld. De geradicaliseerde vader maakte het wel heel erg bont door zijn ex (en daarmee zijn kinderen), journalisten en zijn hulpverleners te belagen. Zo kregen zijn hulpverleners te horen dat ze stuk voor stuk de nek zouden worden omgedraaid.
De man uit Goor werd opgepakt en in detentie geplaatst. Omdat het zijn recht is besloot de raadkamer hem onder strenge voorwaarden (onder meer een spreekverbod) in vrijheid te stellen, in afwachting van zijn strafzaak.
Een mooi recht, maar Niels had er schijt aan. Hij wist meteen zijn voorwaarden te schenden, werd weer in voorarrest geplaatst en na een korte periode weer vrijgelaten. En ja hoor: opnieuw ging hij de fout in. Toen de politie andermaal voor de deur stond, ging Hoekman als een klein kind op zolder zitten en nam hij de benen naar Spanje zodra de politie was vertrokken.
Ook zijn strafzaak loopt vertraging op.
Al was het maar omdat Hoekman vlak voor de start van een getuigenverhoor zijn advocaat ontsloeg omdat die niet deed wat hij wilde. Waardoor de rechtbank niet anders kon dan te vertragen en de getuigen on hold te zetten, zodat de verdachte een nieuwe advocaat kan zoeken.
Al eerder frustreerde Hoekman de rechtsgang opzichtig, door zich bang schuil te houden nadat de raadkamer van de rechtbank een psychologisch onderzoek had bevolen. Hoekman is geradicaliseerd, maar niet dom: hij weet dat een dergelijk onderzoek wel eens wat bloot zou kunnen leggen over zijn psyche.
Civiel
Ook civiel traineerde Hoekman de zaak. Toen zijn ex hem in kort geding voor de rechter sleepte, kwam hij helemaal niet opdagen. De rechter veroordeelde hem en ineens tekende Hoekman toch maar verzet aan, waardoor de zaak over moest worden gedaan. Het duurde maanden en maanden voor de voorzieningenrechter hem uiteindelijk veroordeelde tot dwangsommen van 50.000 euro als hij door zou gaan met zijn kwaadaardige leugens.
Uiteraard luisterde Hoekman niet en verbeurde (en betaalde) hij het volledige bedrag.
Natuurlijk was dat niet het einde. Omdat hij daarna weer door ging met zijn kwalijke onzin, moest de ex opnieuw naar de rechter. Die legde Hoekman vervolgens dwangsommen op tot maximaal 100.000 euro.
Rapper Kafka
Ook al iemand die als een klein kind weigert verantwoordelijkheid te nemen. Toen de Belastingdienst de rappende grootmuil op de hielen zat op verdenking van witwassen en hij zijn huurhuis uit moest omdat zijn betere helft illegaal vreemde mannen afwerkte in het gezinshuis, vertrok Bouke van de Vrugt snel naar Spanje.
Hij zette zelfs gedwee in het vliegtuig een mondkapje op, iets waar hij tijdens corona-demonstraties zo tegen streed en ‘schapengedrag’ noemde.
Omdat Kafka zijn grote lastermond niet kon (en kan) houden, liep hij zelfs in het buitenland tegen een aangifte op. Het Openbaar Ministerie in Amsterdam besloot hem te vervolgen, maar Kafka hield zich laf schuil. Hij stuurde wel een mail naar de rechtbank, maar weigerde om zich fysiek te verantwoorden.
Sterker: hij stuurde Max van den Berg om voor hem te luisteren naar wat er werd besloten..
Omdat de rechter niet met zekerheid kon zeggen dat het echt Kafka was die de mail had verzonden, werd de rechtszaak aangehouden.
Inmiddels wordt er naar een nieuwe datum gezocht.
Hoewel Bouke zich zoals gezegd laf schuil wenst te houden in Spanje, schroomt hij niet om kansloze aangiftes in te dienen bij de politie in Nederland. Ik blijf dat wonderlijk vinden. Gebruik maken van je rechten, terwijl je als een onvolwassen mens schijt hebt aan plichten.
Naïviteit
Laat ik afsluiten: rechten voor verdachten en gedaagden zijn – zoals gezegd -van groot belang, maar het wordt wel tijd dat politie, OM en rechtspraak hun naïviteit verliezen en wat vaker mensen gaan begrenzen die schijt hebben aan rechten, tenzij ze er zelf van kunnen profiteren.
De rechtspraak en het politiebureau kun je niet zien als speeltuin voor dwazen.
Waardeer dit artikel!!
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan! Je kunt mij ook met een vast per bedrag per maand steunen: klik dan hier. Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.

Chris het is weer stuitend om te lezen wat die mensen wel niet allemaal doen.
Wederom verplichte leesvoer
gr John