Als je enige (relatieve) bekendheid geniet in de online wereld, dan praten mensen graag over je. En zeker als je kritisch schrijft over complotdenkers, wappies en radicaal rechts. Groepen die doorgaans – niet gehinderd door kennis – binnen drie seconden tot een hatelijk oordeel komen en dat ook graag zonder schaamte online knallen. Nou lig ik daar geen seconde wakker van, maar het leek mij wel eens aardig om de grootste leugens over mij op een rijtje te zetten. Want kennis is macht en scheelt ongeremde haat.
U weet het allemaal: mensen praten en dat doen ze veel en graag. En zeker nu iedereen een podium heeft via sociale media, ware het niet dat haters doorgaans alleen laf anoniem stelling durven te nemen. Alsof ze zichzelf al bij voorbaat schamen voor wat ze te zeggen hebben. Ik heb daar geen moeite mee, tenzij mensen bij herhaling over een strafbare grens gaan. Dan kom ik wel in actie en geef ik niet op ook. Dat heeft inmiddels tot vier veroordelingen geleid en er komen nog een paar rechtszaken aan.
Ik blijf niet waarschuwen.
Maar soms is het ook wel eens aardig om eens op een rijtje te zetten wat mensen die mij nog nooit hebben ontmoet en helemaal niets van mij weten over mij beweren. En waarom dat niet klopt. Ik heb de meest bizarre leugens (zoals dat ik een geheim agent ben) maar weggelaten deze keer.
Pedofiel
Hoewel mijn ex-vriendinnen allemaal ruim meerderjarig waren, ik drie prachtige kinderen heb en mijn huidige vriendin de 50 al is gepasseerd (al zou je dat niet zeggen) is dit een terugkerend en zwaar onterecht (zelfs strafbaar) verwijt.
Het kwaadaardige frame heeft er onder meer mee te maken dat ik in 2018 in een reactie op het toenmalige Twitter heb gezegd: ‘kinderen ‘neuken’ maakt je nog geen pedo’. Ik reageerde toen in een discussie – over een man die een relatie had met een 16-jarige – op de onterechte stelling van een vrouw die onverkort schreef: ‘kinderen neuken maakt je een pedo’.
Hoewel mijn reactie feitelijk helemaal correct is (rond de 80% van de kindermisbruikers is niet pedofiel en pedofielen vallen helemaal niet op 16-jarigen), ik deels iemand anders citeer en ik dit ondertussen al honderden keren heb uitgelegd, blijft mij dit achtervolgen.
Doorgaans krijg ik dit verwijt natuurlijk van mensen die nou niet meteen het wiel uit hebben gevonden, maar het blijft vervelend. Zeker omdat ik al twee keer in het echte leven aangevallen ben door idioten die dit ook echt geloven. Dan komt het wel heel dichtbij, zullen we maar zeggen.
Uiteraard snap ik best dat kindermisbruik een gevoelig onderwerp is (waar ik overigens al 25 jaar over schrijf), maar als ik stel dat iemand doden nog geen moord is, hoor ik nooit mensen beweren dat ik een moordenaar ben. Terwijl dat dezelfde kromme logica is.
Het onzinnige en onterechte verwijt komt ook omdat mensen denken dat ik bevriend ben met de ooit in opspraak geraakte advocaat Sidney Smeets, waarvan enkele jonge mannen beweren dat ze seks met hebben gehad. Voor de goede orde: Smeets is mijn vriend niet, we gaan in het echte leven helemaal niet met elkaar om. Ik waardeer hem online om zijn onvermoeibare strijd tegen wappies en extreemrechts plus zijn correcte juridische duiding, maar verder dan dat gaat het niet.
Ik heb mij bovendien jaren geleden al eens kritisch uitgelaten over zijn vermeende voorkeur voor te jonge mannen. Hoewel iedereen wettelijk (vrijwillige) seks mag hebben met een 16-jarige, vind ik het leeftijdsverschil in voorkomende gevallen veel te groot.
Laat dat nog maar weer eens gezegd zijn.
Pedofilie is een erkende stoornis om mensen te beschrijven met een seksuele voorkeur voor kinderen tot ongeveer 13 jaar oud. Mijn jongste vriendin ooit was tien jaar jonger en ik kreeg een relatie met haar toen ik zelf veertig jaar oud was.
Baksteen
Mede dankzij de immer zwetende non-valeur en zwaarlijvige provocateur Jan Roos krijg ik nog regelmatig te horen dat ik een steen door mijn eigen ramen heb gegooid. Ook dit klopt niet. Er is in september 2019 een steen door mijn keukenraam (enkelvoud, dus niet meervoud) gegooid door een onverlaat.
Op mijn voordeur zat een briefje met de tekst: ‘Verdwijn van sociale media of wij komen terug’.
Ik heb toen meteen de politie gebeld en de recherche heeft onderzoek gedaan. Uiteraard deed ik aangifte. Mijn toenmalige vriendin vertelde naar waarheid dat ik letterlijk een verdieping hoger en aan de andere kant van de woning naast haar in bed lag te slapen toen het gebeurde.
Ik ben nooit als verdachte aangemerkt.
De bron van deze strafbare laster is Jan Roos, een man met een strafblad voor onder meer smaadschrift en kindermishandeling. Een karikatuur van een mens, die zich bovendien nog nooit heeft laten leiden door de waarheid of enige moraal.
Het is tekenend dat hij zijn centen tegenwoordig moet verdienen met een soort podcast, waar louter bepukkelde pubers naar luisteren en kijken. Jan Roos is een lolcow, zoals ze dat noemen. Mensen kijken en luisteren naar hem om te zien wat voor een onzin hij nu weer weet uit te kramen of genieten als ramptoerist van zijn ongenuanceerde en puberale scheldpartijen.
Jan Roos merkte ooit op dat ik een foto had geplaatst van het kapotte raam, met de baksteen daar vlak onder op de vensterbank. Dat vond hij verdacht, omdat ik zelf had gezegd dat ik de steen enkele meters van het keukenraam op de vloer van de woning had aangetroffen.
Ik heb toen netjes uitgelegd dat ik na het incident de baksteen van de vloer heb gepakt en in de vensterbank heb gelegd voor een foto. Zo waren de schade en de steen immers in hetzelfde beeld gevangen. Bij die uitleg plaatste ik zelfs een foto die ik had gemaakt nadat het was gebeurd en waarop heel duidelijk te zien is dat de steen wel degelijk op de vloer in de woonkamer ligt, inclusief schade aan de parketvloer.
Ik maakte overigens ook een foto van het hatelijke briefje op mijn voordeur en plaatste die meteen op Twitter, om de dader duidelijk te maken dat ik voor niemand buig.
Mocht u zich afvragen waarom ik foto’s maakte.
Staatshoernalist
Het bekende verwijt in wappieland: ik ben in dienst van de Staat en volg het narratief van de Staat. Dat lijkt mij buitengewoon lastig allemaal, want ik ben helemaal nergens in dienst en ben dat ook nooit geweest. Ik werk al sinds 2001 als zzp’er en liet mij de eerste 20 jaar van mijn loopbaan als zelfstandige inhuren door regionale en landelijke media, zoals RTV Noord, Dagblad van het Noorden, ANP en Algemeen Dagblad.
Ik heb nog nooit een cent ontvangen van de Staat voor mijn werkzaamheden (los van een enkele lezing over mijn vak of over complotdenkers), sterker: ik maak ieder jaar weer geld over naar de Staat in de vorm van belastingen.
Wij journalisten volgen het narratief van de overheid ook al niet, we zijn er in voorkomende gevallen zelfs zeer kritisch op. Verreweg de meeste schandalen (Toeslagenaffaire, gasbevingen in Groningen) komen naar buiten door het onvermoeibare speurwerk van journalisten van de MSM.
De verhalen over de eerder door mij genoemde advocaat Smeets kwamen ook tot u via de traditionele media.
Eenieder die stelt dat ik niet kritisch ben op de macht, kent mijn werk niet. Ik heb tienduizenden verhalen geschreven voor de MSM. Duikt u zelf maar in het archief naar de resultaten. Van slapende rechters tot dubieuze vonnissen en van kritische verhalen over het optreden van lokale en landelijke overheden tot stevige teksten over de politie of het Openbaar Ministerie.
Wereldvreemd
Ook zoiets. Ik zou links en wereldvreemd zijn en maar eens in een echte volkswijk moeten gaan wonen of naast een asielzoekerscentrum. Want dan ‘piep ik wel anders’.
Toevallig ben ik opgegroeid in een arbeidersgezin in een volkswijk in de stad Groningen. Toen ik volwassen werd (soort van), verhuisde ik opnieuw naar een volkswijk en ik heb in Amsterdam in zowel de Diamantbuurt als Nieuw-West gewoond.
Dat zijn niet bepaald wijken waarvan je kunt zeggen dat de elite er de dienst uitmaakt. In Nieuw-West woonde ik vierhonderd meter van een opvangcentrum voor alleenstaande minderjarige asielzoekers (nooit last gehad) en in Onnen volgde ik anderhalf jaar lang een asielzoekerscentrum voor een journalistiek project.
Zowel binnen het centrum als er buiten.
Luchmacht
Daar komt nog bij dat ik bijna twee jaren gewerkt heb bij de Koninklijke Luchtmacht, eerst als dienstplichtige en later als (tijdelijke) beroepsmilitair. En ik kan u verzekeren dat er in die tijd nogal wat vogels van divers pluimage werkzaam waren. Het was bepaald geen elitekorps, zullen we maar zeggen.
In mijn leven heb ik door mijn reislust ook nog eens heel wat van de wereld gezien (van Azië tot het Midden-Oosten en van Cuba tot Rusland) en ik heb zelfs gewerkt in het buitenland, dus ik zou – in alle bescheidenheid – denken dat ik wel een beetje weet wat er te koop is in deze wereld.
Hoewel ik mij best wil scharen onder het progressieve deel van de natie, ben ik ook al bepaald niet links. In sommige opzichten ben ik zelfs rechts te noemen. Ik hou er niet van om strak in hokjes geplaatst te worden, maar in het hokje links pas ik zeker niet.
Bedelaar
Ik werk al jaren met donatiemodellen en dat is voor sommige mensen een reden om mij hatelijk een bedelaar te noemen. Ook dit is onterecht. Sterker nog: ik lever letterlijk een dienst (een artikel of live-verslag) en iedereen is vervolgens in staat om die dienst geheel en al gratis af te nemen.
Mensen die mijn werk waarderen (ja, die zijn er), hebben alleen de geheel vrijwillige mogelijkheid om te doneren. Sympathieker kunnen we het niet maken volgens mij. Ik werk niet met betaalmuren, geen harde en zelfs geen zachte, mijn werk is vrij beschikbaar.
Kom er nog maar eens om deze dagen.
Kennelijk vinden sommige mensen het heel normaal om te betalen voor een krant, een hypotheek-advies of juridische bijstand, maar moet een ervaren journalist die zijn vak verstaat leven van de lucht. Het is wat mij betreft een merkwaardige dynamiek. Ik ben in ieder geval persoonlijk nog nooit een winkel binnengestapt om het personeel uit te maken voor luie bedelaars, omdat ze op alle producten opzichtig een prijskaartje hebben gehangen.
En dan heb je ook nog mensen die beweren dat ik aan mijzelf doneer. Dat zou wel heel dom zijn, want er gaan voor iedere donatie kosten af (betalingsverkeer en percentage voor Reporters Online), dus dan zou ik daar helemaal niets mee opschieten.
Sterker: ik zou er geld op verliezen.
Klootzak
Het is best gek om op sociale media – van mensen die je nog nooit hebben ontmoet – te horen dat je een gevoelloze klootzak bent. Ook lastig overigens om te bewijzen dat je dat niet bent (you can’t prove a false negative), maar de mensen die mij kennen en waarmee ik mij omring hebben toch echt een heel ander beeld van mij.
Die mensen zien mij namelijk in persoon, maar die zien ook dat ik op sociale media de energie teruggeef die ik krijg. Ik daag wat dat betreft iedereen uit om mijn reacties in mijn tijdlijn te bekijken. Als mensen normaal tegen mij doen, doe ik normaal terug. Als mensen oprecht en inhoudelijk ergens over in debat willen gaan, dan ga ik keurig en correct in debat.
En als mensen lief doen, doe ik lief terug.
Maar als idioten ervoor kiezen om dagdagelijks te gaan lopen zieken, zuigen, sarren, beledigen of bedreigen, dan heb je aan mij wel een kwaaie. Dan krijg je namelijk die energie exact terug. Ik ben daar alleen doorgaans een stuk beter in.
Als je mij wenst te belagen met walgelijke teksten in een machteloze poging om mij te kwetsen, ga dan niet lopen piepen als je merkt dat ik daar wel toe in staat ben en jij niet. Laten we vooral niet vergeten wie er begint en ik ben het doorgaans niet.
Wie de bal kaatst, et cetera.
Leugenaar
Met enige regelmaat komen onverlaten mij op sociale media vertellen dat ik een leugenaar ben. Zo zou ik mij ten onrechte uitgeven als journalist. Dat is opmerkelijk, want ik heb hier wel wat argumenten tegen. Zo ben ik afgestudeerd aan de School voor de Journalistiek (gediplomeerd dus), liep ik twee keer een stage en werkte ik 20 jaar lang voor lokale, regionale en landelijke media.
Bovendien ben ik al heel wat jaartjes lid van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) en ben ik gezegend met zowel een politieperskaart, rechtspraakperspas en een algemene, internationale perskaart van de NVJ.
Daar komt bij dat er inmiddels meerdere vonnissen van de strafrechter liggen, waarin mijn specifieke rol als journalist ook op schrift erkenning krijgt. De ironie wil overigens dat de mensen die mij een nepjournalist noemen, tevens onverkort stellen dat iedereen zich journalist mag noemen.
Wat op zich waar is, maar iedereen mag zich ook astronaut noemen. Wil niet zeggen dat je op de maan bent geweest.
Kennelijk lieg ik over van alles en nog wat. Bijvoorbeeld over dat ik kanker heb. Wat ook merkwaardig is, want het ondergaan van een prostaatbiopt, PET-scan, bestraling en dubbele hormoontherapie is kennelijk iets wat ik dan voor mijn lol doe. De start van chemotherapie in juni zal dan ook wel een leugen zijn.
Zelfs bij mijn vroegere werkzaamheden voor de Koninklijke Luchtmacht worden vraagtekens gezet. Dat ik ben opgeleid op het Limos in Nijmegen en achtereenvolgens op vliegbasis Deelen, vliegbasis Leeuwarden en op de basis in de Peel (5GGW) heb gewerkt, vormt kennelijk geen bewijs.
Wonderlijk.
Slaaf
Er zijn ook nog mensen die zeggen dat mijn lezers mij betalen voor de artikelen die ik schrijf en dat zij dus bepalen waar ik over schrijf. Ik ben dan een slaaf van mijn donateurs. Hier hebben we dan een probleem te pakken, want ik kan helemaal niet zien wie er doneert.
Aan de achterkant van mijn site zie ik wel wat er aan bedragen binnenkomt, maar daar staan geen persoonlijke gegevens bij.
Het is wellicht een teleurstelling voor de haters, maar ik bepaal helemaal zelf waar ik over schrijf. Er zijn verhalen bij waar veel donaties op binnen komen en dat stelt mij weer in staat om verhalen te schrijven waar veel minder interesse voor is, maar die ik wel de moeite waard vind om te publiceren.
Fake-profiel
Iets van recentere datum. De valse bewering dat ik fake-accounts heb op sociale media, mede aangejaagd door de rechtse opiniemaker Wierd Duk en de veroordeelde luikjesmaker en rechtsradicaal Sander van Dam. De laatste is nog steeds boos dat ik eerder dan hij wist dat hij voor smaadschrift naar de rechter moest. Deze leugen over mij komt omdat ik al jarenlang de grap uithaal door op mijzelf te reageren op X. Omdat een fan van mij op X nogal veel op mij reageert, dachten mensen dat ik vergeten was van account te wisselen.
Op een gegeven moment dachten ze zelfs dat ik ook onder de naam Maanlamp door het leven ga op X. Wonderlijk, want dat is letterlijk het account van mijn vriendin. De laatste keer dat ik het controleerde, was ik niet mijn vriendin.
Laat ik er maar meteen helder in zijn: ik heb louter accounts onder mijn eigen naam. Het is ook bepaald niet zo dat ik andere accounts nodig heb voor mijn tractie, ik krijg honderden reacties per dag op mijn berichten.
Randstedeling
Dit vind ik eigenlijk wel de mooiste. Volgens sommige mensen ben ik een ‘arrogante Randstedeling’ die laatdunkend denkt over de provincie. Zoals de trouwe lezer van mijn website weet, ben ik echter geboren en getogen in de provincie Groningen en heb ik er veertig jaar gewoond.
Mijn eerste schreden in de journalistiek werden gezet bij de lokale radio in de stad Groningen en bij een kleine ochtendkrant in Stad. Daarna heb ik onder meer jaren gewerkt voor Dagblad van het Noorden en RTV Noord. Sterker nog: ik was vijf jaren lang voor het AD de correspondent van het Noorden. En dan gaat het dus om Groningen, Friesland, Drenthe en Gelderland.
Ontslagen
Ook al zo’n mooie. Ik zou overal waar ik heb gewerkt, ontslagen zijn omdat mensen mij niet meer uit konden staan.
Ten eerste kon ik helemaal niet ontslagen worden, omdat ik nooit in dienst ben geweest. Ten tweede ben ik nergens gedwongen vertrokken om een conflict. Bij RTV Noord verliet ik mijn post omdat de regionale zender merkte dat ik steeds vaker bij het AD aan de slag ging, bij DvhN ging ik zelf weg omdat ik van mening was dat freelancers niet heel erg werden gewaardeerd, de eerste ochtendkrant waar ik werkte ging op in het Dagblad van het Noorden (en ik ging mee) en bij het AD vertrok ik omdat ik vond dat de krant te veel click en data gedreven werkt en dat ze freelancers te weinig betalen en te weinig steunen.
Nou ja, zoals gezegd: mensen vinden van alles over mij en dat is helemaal prima.
Maar wie moet liegen om een punt te maken, heeft helemaal geen punt.
Waardeer dit artikel!!
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan! Je kunt mij ook met een vast bedrag per maand steunen: klik dan hier. Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.
Je hoeft jezelf niet zo te verdedigen Chris. Degenen die je haten lezen dit niet, en als ze het per ongeluk wel lezen, dan nog zullen ze zeggen dat je een pedo bent. Of een leugenaar of weet ik wat. je bent een prima journalist, schrijft goede stukken, waar je het wel of niet mee eens kunt zijn. Fijne dag en sterkte met al die kut chemo’s.
Chris, ik waardeer je werk en doe dat ook door te doneren. Vandaag ook weer. Dank voor al je schrijfsels, kritische blik op de samenleving en heldere stukken proza.
Natuurlijk ook van harte beterschap en sterkte met alle ellende rond je gezondheid.
Goed stuk weer ++++
Bakkies voor de tortelduifjes